Διαδικτυακά Ρεντίκολα

Μολις τελείωσα την πρώτη εργασία της χρονιάς, στα πλαίσια του προγράμματος MBA που παρακολουθώ. Πολύ στρες με αυτες τις προθεσμίες. Ο χρόνος μοιάζει να μας κοροιδεύει όταν δεν προλαβαίνουμε, αλλά η προθεσμία λήγει στις 23:59 κι εγώ την έχω τελειώσει εδώ και ώρα. Τι απόλαυση! Τώρα τον διασκεδάζω όπως θέλω. Σε ένα σωρό αναρτήσεις παραπονιέμαι για τις προθεσμίες. Η αλήθεια είναι ότι μ' αρέσουν. Χωρίς αυτές βαριέμαι. Δε μ' αρέσει να κάθομαι στον ελεύθερο χρόνο μου. Θέλω συνέχεια να κάνω κάτι. Υπάρχουν βέβαια και οι περίοδοι του χρόνου που το έχω παρακάνει κι ο οργανισμός ζητάει απλά να μην κάνει τίποτα, μόνο να ανασαίνει. Σε αυτές τις στιγμές εκτιμώ τον Χ, που έχει την υπομονή να με βοηθήσει και να με περιποιηθεί. Συμβαίνουν όμως και απρόοπτα. Και τα δύο τελευταία Σαββατοκύριακα έτρεχα τον θείο μου στο κέντρο υγείας (ευτυχώς είναι καλά), γιατί δεν έχει αντιληφθεί ότι στα 75 δεν μπορούμε να κάνουμε ότι στα 35 (πχ να ανεβαίνουμε στα δέντρα).

Στο MBA η τρέχουσα ενότητα αφορά σε ποσοτικές μεθόδους και ανασύρθηκαν παλιά εγχειρίδια φθαρμένα από τη χρήση για να φρεσκάρω την παλιά γνώση. Κι όμως, παρότι είναι πανεύκολη η ύλη, δύσκολα την θυμήθηκα. Κι αυτό γιατί στο πανεπιστήμιο με την παρακολούθηση ήταν πιο απτές οι έννοιες. Και μου ήρθαν οι αναμνήσεις από την παλιοπαρέα. Έξι εντελώς διαφορετικές κοπέλες που όμως έδεσαν μεταξύ τους, με πολύ αστεία αποτελέσματα. Άντεξε στο χρόνο; Ακόμα το ψάχνουμε. Οι δεσμοί είναι δυνατοί και παρά τις παρεξηγήσεις η αγάπη είναι ένα μικρόβιο που εύκολα κολλάει και σε αντίξοες συνθήκες. Χανόμαστε και η καθημερινότητα μας παρασύρει, αλλά είναι τόσο ευχάριστη η προσμονή της συνάντησης! Και όπως είναι φυσικό η παρέα διευρύνεται συνεχώς με συζύγους και μωρά, γινόμαστε όλο και πιο μεγάλη οικογένεια! 

Όταν είσαι με τις φίλες σου τόσα χρόνια, τις γνωρίζεις τόσο καλά, που αν ανοίξεις ένα παλιό κουτί με φωτογραφίες ταξιδεύεις στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν. Και ω τι χαρά ανακαλύπτεις ένα σετ φωτογραφιών που τραβήχτηκαν παίζοντας θάρρος ή αλήθεια με μασκαρέματα της στιγμής και σκέφτεσαι σε καιρό κρίσης "Πόσα να ζητήσω για να μη γίνετε διαδικτυακά ρεντίκολα;"

Θρουμπα-Ζουμπα-Ζωδια

Χαίρετε και πάλι!
Ελπίζω να είστε όλοι καλά! Πέρασε ήδη το ήμισυ του Νοεμβρίου κι άρχισε η ελαιοσυλλογή! Είναι ωραία περίοδος γιατί υπάρχει μία κινητικότητα στο νησί και θα έχουμε αρκετό λάδι φέτος. Η χρονιά είναι καλή, ο Θεός μας βοηθάει να ανταπεξέλθουμε στην κρίση. Θα υπάρχει και υψηλή παραγωγή ελιάς θρούμπας, καθώς ο καρπός είναι μεγάλος.
Φέτος το πήρα απόφαση κι ασχολούμαι περισσότερο με την υγεία μου. Βελτίωσα τη διατροφή μου κι άρχισα γυμναστική. Ευτυχώς ο τοπικός πολιτιστικός σύλλογος είναι δραστήριος, λειτουργούν τμήματα χορωδίας, θεάτρου, παραδοσιακού χορού αλλά και ζούμπα. Μαντέψτε πού πηγαίνω... παραδοσιακό και ζούμπα φυσικά! Είναι τέλεια και τα δύο, αλλά δε το χω το ταλέντο με το κούνημα που απαιτούν. Που θα πάει όμως.. Σακίρα θα σε κατατροπώσω.
Αμάν! Έκτακτες ειδήσεις: γνωστή αστρολόγος μας εξήγησε μόλις ότι το ζώδιο είναι συνάρτηση του τόπου διαμονής. Για παράδειγμα, αν το ζώδιό σου δεν προβλέπει γάμο και αποφασίσεις να μετακομίσεις, αλλάζει το ζώδιο και μπορεί εκεί που θα πας να παντρευτείς! Πώπω έχω συγκλονιστεί, ασύλληπτη η ιδέα της. Δηλαδή εγώ στην Καβάλα ήμουν Υδροχόος και δεν επρόκειτο να παντρευτώ, αλλά ήρθα στη Θάσο, άλλαξε η Σεληνη μου και επήλθε το μοιραίο! Λοιπόν για να σοβαρευτούμε, στις αστρολόγους εξετάζω τη στάση σώματος, το λεξιλόγιο και την έκφραση. Είναι καταπληκτικές σε αυτό που πουλάνε και ετοιμόλογες. Έχουν αναπτύξει την ικανότητα να μιλάνε ώρες και να μη λένε τίποτα (όπως οι πολιτικοί) και καλλιέργησαν έναν κώδικα υπεκφυγής κι ελιγμού, που μου φαίνεται ενδιαφέρων.
 Σας ενημερώνω ότι τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας είναι μια χαρά και το σκυλάκι μας ζωηρεύει. Κι επειδή όποιος αγαπάει Εκ-παιδεύει, προσπαθούμε να τη βάζπυμε τιμωρία όσο αστείες σκανταλιές κι αν κάνει.
Σας χαιρετώ λοιπόν, παραθέτοντας μια φωτογραφία που προέκυψε όταν (η Λούνα - η κυρία του ελληνικού τραγουδιού) έκανε άνω κάτω το μπαλκόνι, έσκισε 2 πετσέτες κι ένα παντελόνι του Χ.
Εις το επανιδείν με υγεία!

Έτος Δία

Κι εκεί που τελειώνουν οι προθεσμίες και τα άγχη και λες θα ησυχάσω, προστίθενται καινούρια! Εντάξει τελείωσε το ΦΠΑ και όλο το σούρτα φέρτα με τις φορολογικές υποχρεώσεις αλλά τα κουκιά δεν βγαίνουν στην κυβέρνηση κι επιβάλλει νέους φόρους εισάγωντας ολοένα περισσότερες αλλαγές. Η αλήθεια είναι ότι εισάγει κι απλουστεύσεις αλλά γιατί αυτό με τρομάζει περισσότερο; Για άλλη μια φορά λοιπόν θα σφίξω το στομάχι, θα σκύψω το κεφάλι και θα δουλεύω 11 ώρες την ημέρα για να τα προλάβω. Τ α Σαββατοκύριακα θα τρέχω για σεμινάρια στη Θεσσαλονίκη ή όπου είναι ο καλός εισηγητής.
Μέσα σε όλα, προστίθεται η διαμαρτυρία για το κλείσιμο της εφορίας του νησιού. Για να λέμε την αλήθεια, αν το κράτος εφαρμόσει με επιτυχία τις εξαγγελίες για ηλεκτρονική διεκπεραίωση των συναλλαγών χρειάζονται λιγότερες ΔΟΥ. Το τρελό της υπόθεσης είναι ότι οι υπάλληλοι ζουν σε ένα παράλληλο συμπαν. Και δεν αναφέρομαι στα νέα παιδιά που όλοι λίγο πολύ ξέρουμε τι τράβηξαν με τον ΑΣΕΠ. Αναφέρομαι σε αυτούς που μπήκαν φωτογραφικά στην ΕΥΠ κι έπειτα με μετάταξη προσελήφθησαν στο Υπουργείο Οικονομικών. Η πλάκα είναι ότι στο νησί ο βουλευτής, που διόριζε, τακτοποιούσε σε υπηρεσιές ανά χωριό: στη ΔΟΥ εργάζονται υπάλληλοι από το Α χωριο, στη ταχυδρομείο από το Β, στη ΔΕΗ απο το Γ, ΟΤΕ από το Δ. Μα τι σας τα γράφω αυτά; Λίγο πολύ όλοι τα βιώνουμε καθημερινά.
Το Σάββατο ωραία μέρα καταπληκτική για δουλειές και χαλάρωση. Πιάνω το κέντημα και χτυπάει το τηλέφωνο. Χτύπησε ο Θείος μου, που μένει μόνος του. Τρέχοντας σε 5 λεπτά ήμουν εκεί. Περιμέναμε το ασθενοφόρο που ήρθε χωρίς νοσηλευτή μόνο με τον οδηγό και τον συνόδεψα. Όσο ήμασταν καθ' οδόν άνοιξε η πόρτα του ασθενοφόρου- καιάδας, το οποίο μύριζε πετρέλαιο και κόντεψε να πάθει το στομάχι μου από το κούνημα. Αλλά δεν είναι τυχαίο. Είμαστε καπιταλιστική κοινωνία. Δε θέλουμε ανθρώπους που επιβαρύνουν το σύστημα. Να εξολοθρέψουμε τους μη παραγωγικούς και όλοι οι υπόλοιποι να κάνουμε ησυχία, να μη μαθευτεί.
Ευτυχώς ο Θείος είχε ένα επιφανειακό κόψιμο και όλα πήγαν καλά. Την Κυριακή ξεκουράστηκα κι άνοιξα την τηλεόραση. Η αστρολόγος έλεγε ότι υπάρχει αναστάτωση γιατί είμαστε σε έτος Δία. Έτσι εξηγούνται όλα!

New look

Μέχρι να δημοσιεύσω την προηγούμενη ανάρτηση, λύθηκαν κάποια ερωτήματα και πάρθηκαν κάποιες αποφάσεις. (Stalker) Σου παρουσιάζω, λοιπόν, την κουρεμένη σκυλίτσα, που θα μένει πλέον στο μπαλκόνι και μέσα στο σπίτι μας (το οποίο δεν θα γεμίζει τρίχα κάθε μέρα). Επειδή κρυώνει, της φοράω το βράδυ ένα ζακετάκι, δώρο της αδερφής μου της Μ.

Και για να μη νομίζετε ότι ασχολούμαι μόνο με το σκυλί μου, για να αδειάζει το κεφάλι μου από τη δουλειά, ασχολούμαι με το κέντημα. Είμαι γενικά τύπος του καναπέ κι επειδή έχω τύψεις που κάθομαι και δεν πάω για περπάτημα, λίγο ρίχνω στάχτη στα μάτια (μου) και εδώ και χρόνια δεν μπορώ να δω τηλεόραση χωρίς να κάνω κάτι ταυτόχρονα. Το κέντημα είναι μία από τις μεγάλες μου αγάπες και τους τελευταίους μήνες φτιάχνω ένα σχέδιο που βρήκα στο περιοδικό "Εκείνη". Σε λίγο θα το τελειώσω, έχουν μείνει κάποιες λεπτομέρειες.

Η θεματολογία δεν υπονοεί κάτι, ίσως χρησιμοποιηθεί στο μέλλον. Απλά βρήκα πολύ χαριτωμένο το σχέδιο. Θα ακολουθήσουν κι άλλες δημοσιεύσεις με κεντήματα που έχω κάνει, ειδικά ένα του προηγούμενου χειμώνα με ελιές που όταν το ολοκληρώσω θα σας το παρουσιάσω.

Ιστορίες καθημερινής τρέλας -ρουτίνα

Μεσημεριανό στο γραφείο, το βλέμμα ταλαιπωρημένο από την οθόνη και τα τηλεφωνήματα, κι ένα μεγάλο μάτσο ρόκα φρεσκότατη, για να μας τονώσουν οι πολύτιμες βιταμίνες της.

 Μετά από απουσία αρκετών ημερών, επιστρέφω λόγω της παραίνεσης της μοναδικής αναγνώστριάς μου. Οι μέρες κύλησαν πολύ γρήγορα και η πίεση να προλάβω κάποια προθεσμία ήταν αφόρητη. Το κεφάλι μου ζαλίστηκε από το τηλέφωνο που χτυπούσε συνέχεια και σε μικρό χρόνο -και πολλές φορές ταυτόχρονα- διεκπεραίωνα αυτά που μου ζητούνταν. Φαγητό με ταπεράκι το μεσημέρι και επιστροφή κομμάτια στο σπίτι το βράδυ. Κούραση για τη φροντίδα της Λούνας, αλλά ξεκούραση το παιχνίδι μαζί της. Παρά το μεγάλο μέγεθός της, είναι γατόσκυλο που δεν χορταίνει χάδια, αγκαλίτσες και φιλάκια κι αποτελεί ιδανική ψυχοθεραπεία.

Μεσολάβησαν κάτι επισκέψεις στην Καβάλα για δουλειά και μετά από αρκετές μέρες, μπορώ να πω, επισκέφτηκα την εφορία του νησιού. Και κάνοντας τον απολογισμό των ημερών αυτών μου έρχονται στο μυαλό ιστορίες τρελές, ενδεικτικές της κατάρρευσης του κράτους και της ταραγμένης κατάστασης του κόσμου που έχει αγανακτήσει με όσα ζει.

Περίμενα στην ουρά στην εφορία και ο κύριος μπροστά μου επέμενε ότι είχε πληρώσει το φόρο του και κακώς δεν του δίνουν βεβαίωση μη οφειλής. Η υπάλληλος -ως συνήθως- δεν είχε το λεξιλόγιο που αρμόζει στη θέση της κι επέμεινε ότι ο κύριος λέει ψέματα ή έκανε κάτι λάθος. Εκεί λοιπόν με ευγένεια ο κύριος της εξηγεί ότι ο φόρος πληρώθηκε σε άλλη εφορία και ότι μάλλον δεν ενημερώθηκε το σύστημα. Κι ακολουθεί ο διάλογος:

Υπάλληλος - "Αν πλήρωσες το φόρο εγώ θα κρεμαστώ απ' τη ΛΛΛΛάμπα"

Φορολογούμενος - "Το φόρο τον πλήρωσα, θα σου φέρω το σχοινί".

Αχ γέλασα εκείνη την ώρα (αλλά μέσα μου γιατί εκείνη τη στιγμή τραγικό ήταν). Μετά τα σκέφτεσαι και γελάς. Και, παρά τη γαϊδουριά της, έβαλε ένα συμβασιούχο να της βρει το τηλέφωνο της άλλης εφορίας για να επικοινωνήσει. Και να σκεφτείτε ότι αυτή είναι η υπάλληλος που δουλεύει. Τι να πεις τα ίδια συμβαίνουν παντού και πάντοτε.

Ο Οκτώβριος είναι μήνας προθεσμιών κι επειδή αφενός δε θέλω να χάνομαι αφετέρου δεν προλαβαίνω το Photo a Day της Fat Mum Slim, αποφάσισα να ρίχνω μια ματιά στη λίστα της, να εμπνέομαι για το θέμα και να προβαίνω σε ανάρτηση όποτε προλαβαίνω. Εισάγω λοιπόν το "Photo a day Παρα day" και μπορώ να πω ότι καλύπτω και το θέμα "lunchtime" αλλά και το "this happened today".

Το πρώτο μου καρέ

Όταν ήμουν μικρή, και η μαμά μας εργαζόταν, μας φρόντιζε η κυρία Σύρμα. Ναι ξέρω, περίεργο όνομα και περιττό να σας πω οτι δεν μας χαλούσε χατίρι. Η θεία Σύρμα λοιπόν, αφότου έκανε τις δουλειές της, καθόταν και κεντούσε. Εγώ καθόμουν με τις ώρες δίπλα της και την παρακολουθούσα με όλη μου την προσοχή, πού βάζει τη βελόνα και γιατί και φυσικά ρωτούσα... Η θεία επίσης λάτρευε να μιλάει στο τηλέφωνο (μια μονάδα ανα ωρα - σας θυμίζει κάτι;) και τσουπ εγω έπιανα το κέντημά της και προσπαθούσα να τη μιμηθώ. Εμφανιζόταν από το πουθενά και πιάνοντας το κεφάλι της έλεγε "Αχ μαρί πάλι θα ξηλώνω!"
Είδε κι απόειδε η γυναίκα και μου πήρε το ίδιο καρέ για να κεντάμε δίπλα δίπλα το ίδιο σχέδιο. Σας παρουσιάζω λοιπόν το πρώτο μου καρέ που ολοκλήρωσα πριν την πρώτη δημοτικού. Σε μερικά σημεία φαίνεται η απειρία μου - των 5 ετών! Πως σας φαίνεται;

Ακολούθησαν κι αλλα κεντήματα (τα καλοκαίρια κεντούσαμε) που χρησιμοποιήθηκαν ως κίνητρο για να μη βλέπουμε πολύ τηλεόραση ή να μην κάνουμε φασαρία το μεσημέρι.

Το κέντημα αυτό το είχα ξεχάσει, αλλά όταν το είδα μου έφερε κι όλες τις αναμνήσεις. Εντυπωσιάστηκα από το μέγεθος και τη δυσκολία του καρέ σε συνδυασμό με την ηλικία μου. Τα συμπεράσματα τελικά είναι ότι με υπομονή και συστηματοποίηση κάποιων μαθησιακών λειτουργιών μπορεί, ακόμα κι από ένα παιδί, να παραχθεί έργο και ότι πρέπει να εμπιστεύομαστε τα παιδιά (έχω γενικά την τάση να ενθουσιάζομαι όταν ένα παιδί καταφέρνει κάτι, γιατί μπερδεύω την εξυπνάδα με την ικανότητα).

Εις το επανιδείν! 

Εορταστικό διήμερο

Την Παρασκευή ήταν η γιορτή μου και πήγα στην Καβάλα. Βγήκαμε οικογενειακώς με αφορμή την ταυτόχρονη απόκτηση του μεταπτυχιακού τίτλου της Ι. Το Σάββατο με τίμησαν οι φίλες μου με την παρουσία τους κ πήγαμε ολοι μαζι για καφε στο 'Γαλαξία', ενα παλιό ξενοδοχείο της Καβάλας με ανακαινισμένο roof garden και απίστευτη θέα. Η ατμόσφαιρα ηταν καθαρή λογω των "παροδικών βροχοπτώσεων" και φαινόταν μεχρι και το όρος Άθως στο Άγιον Όρος!

Ευχαριστώ

Πηγαίνοντας στην Καβάλα για δουλειές, πήραμε το φέρρυ των 6:45 από το Λιμένα και προλάβαμε την ανατολή του ηλίου! Όσες φορές κι αν δω τη δύση ή την ανατολή του ηλίου δεν την χορταίνω! Η μόνιμη διαμονή σε ένα νησί δεν είναι πάντα εύκολη, ειδικά το χειμώνα. Παρόλα ταύτα, εμένα με δυσκολεύει περισσότερο το καλοκαίρι, που τρέχω συνέχεια, παθαίνω μίνι εγκεφαλικά από το άγχος και δεν καταλαβαίνω πώς περνάνε αυτές οι όμορφες μέρες. Οι εικόνες αυτές, όμως, είναι σαν μία υπενθύμιση από το Θεό να μη χάνουμε την πίστη μας. Ακόμα κι ένα ταξίδι λίγων ωρών, που φαντάζει ταλαιπωρία, μπορεί έστω για λίγα λεπτά να μετατραπεί σε κρουαζιέρα και να φύγει ο νους μας από τα άγχη και τα καθημερινά. Όταν βλέπω ένα ωραίο τοπίο, το ρουφάω με τα μάτια μου και λέω μέσα μου "Ευχαριστώ".

Ιδέες για βάπτιση

Η ανάρτηση αυτή γίνεται με αφορμή τις επικείμενες βαπτίσεις των παιδιών της Μ. και της Ε.
Και το ιστορικό έχει ως εξής: Η φωτογραφία τραβήχτηκε σε δημόσια υπηρεσία στην Καβάλα.
Η μητέρα μιας υπαλλήλου έπλεξε τα καπελάκια και πέρασε κορδέλες που κατέληγαν σε δεμένα τούλια με κουφέτα. Έφτιαξε με ζαχαρόπαστα λουλουδάκια κ τα κόλλησε πάνω σε μπισκότα. Επιπλέον έφτιαξε μικρά μαξιλαράκια που κέντησε η ίδια. Η μητέρα της κοπέλας δεν εργαζόταν και κατάφερε να φτιάξει 300 τεμάχια απο το καθένα. Ηταν πολυ όμορφα!

Υ.Γ. Με τις βλακείες και τις χαριτωμενιές, τελείωσε η δουλειά μου.

Summer Bliss Week 9

Ουφ Πρόλαβα! Συμμετέχω, λοιπόν, στην τελευταία εβδομάδα πρόκλησης του Summer Bliss που εισήγαγε η αγαπητή Μ. (φωτογραφίζουμε την καλύτερη στιγμή της εβδομάδας). Το καλοκαίρι ήταν εξαντλητικό, περισσότερο από την ψυχολογική σκοπιά, καθώς οι προθεσμίες και το άγχος είναι τόσο ενεργοβόρες δραστηριότητες για τον οργανισμό μας! Γεμίζει το σώμα μας τοξίνες και οι μύες είναι συνέχεια σφιγμένοι σε ετοιμότητα. Πρέπει λοιπόν, και θεωρώ ότι είναι ανθρώπινη ανάγκη, να χαλαρώνουμε κάνοντας είτε χαμάμ είτε λουτρά είτε μασάζ ή κάτι ανάλογο. Ας μην ξεχνάμε ότι τα λουτρά και τα χαμάμ ήταν δημόσια και δεν θεωρούνταν πολυτέλεια. Σήμερα κοστίζει βέβαια κάτι παραπάνω, αλλά αξίζει και το συνιστώ. Τονίζω ότι δεν πρέπει να το βλέπουμε σαν πολυτέλεια αλλά σαν ένα φάρμακο για το σώμα. Ο ζεστός χώρος ανοίγει τους πόρους και το παγωμένο νερό σφίγγει το δέρμα - η εναλλαγή τους προσφέρει τρομερή τόνωση! Φεύγει η σαβούρα από το δέρμα βράζοντας στην υγρή κόλαση της σάουνας κι  έρχεται το παγωμένο νεράκι να πάρει όλες τις έννοιες από τον εγκέφαλο και να τις πνίξει στο σιφόνι που τις ρουφάει. Μετά από μία ώρα εναλλαγών, που το σώμα έχει πραγματικά χαλαρώσει, κάνουμε μασάζ. Εκεί φεύγουν όλα. Ισιώνει η πλάτη, δεν πονάει ο αυχένας και για να συνέλθεις ξαναξαπλώνεις στη σάουνα και μετά πάλι στον παγωμένο κουβά και επανέρχεσαι στην πραγματικότητα. Αν είναι να βρεθείτε με φίλους, μην πηγαίνετε για φαγητό, πηγαίνετε σε ένα τέτοιο χώρο και δε θα το μετανιώσετε. Είμαι σίγουρη ότι θα βρείτε πολύ οικονομικές τιμές κι ας μην είναι πολυτελής χώρος, ας είναι κάτι απλό - θα είναι σίγουρα αποτελεσματικό.