New look

Μέχρι να δημοσιεύσω την προηγούμενη ανάρτηση, λύθηκαν κάποια ερωτήματα και πάρθηκαν κάποιες αποφάσεις. (Stalker) Σου παρουσιάζω, λοιπόν, την κουρεμένη σκυλίτσα, που θα μένει πλέον στο μπαλκόνι και μέσα στο σπίτι μας (το οποίο δεν θα γεμίζει τρίχα κάθε μέρα). Επειδή κρυώνει, της φοράω το βράδυ ένα ζακετάκι, δώρο της αδερφής μου της Μ.

Και για να μη νομίζετε ότι ασχολούμαι μόνο με το σκυλί μου, για να αδειάζει το κεφάλι μου από τη δουλειά, ασχολούμαι με το κέντημα. Είμαι γενικά τύπος του καναπέ κι επειδή έχω τύψεις που κάθομαι και δεν πάω για περπάτημα, λίγο ρίχνω στάχτη στα μάτια (μου) και εδώ και χρόνια δεν μπορώ να δω τηλεόραση χωρίς να κάνω κάτι ταυτόχρονα. Το κέντημα είναι μία από τις μεγάλες μου αγάπες και τους τελευταίους μήνες φτιάχνω ένα σχέδιο που βρήκα στο περιοδικό "Εκείνη". Σε λίγο θα το τελειώσω, έχουν μείνει κάποιες λεπτομέρειες.

Η θεματολογία δεν υπονοεί κάτι, ίσως χρησιμοποιηθεί στο μέλλον. Απλά βρήκα πολύ χαριτωμένο το σχέδιο. Θα ακολουθήσουν κι άλλες δημοσιεύσεις με κεντήματα που έχω κάνει, ειδικά ένα του προηγούμενου χειμώνα με ελιές που όταν το ολοκληρώσω θα σας το παρουσιάσω.

Ιστορίες καθημερινής τρέλας -ρουτίνα

Μεσημεριανό στο γραφείο, το βλέμμα ταλαιπωρημένο από την οθόνη και τα τηλεφωνήματα, κι ένα μεγάλο μάτσο ρόκα φρεσκότατη, για να μας τονώσουν οι πολύτιμες βιταμίνες της.

 Μετά από απουσία αρκετών ημερών, επιστρέφω λόγω της παραίνεσης της μοναδικής αναγνώστριάς μου. Οι μέρες κύλησαν πολύ γρήγορα και η πίεση να προλάβω κάποια προθεσμία ήταν αφόρητη. Το κεφάλι μου ζαλίστηκε από το τηλέφωνο που χτυπούσε συνέχεια και σε μικρό χρόνο -και πολλές φορές ταυτόχρονα- διεκπεραίωνα αυτά που μου ζητούνταν. Φαγητό με ταπεράκι το μεσημέρι και επιστροφή κομμάτια στο σπίτι το βράδυ. Κούραση για τη φροντίδα της Λούνας, αλλά ξεκούραση το παιχνίδι μαζί της. Παρά το μεγάλο μέγεθός της, είναι γατόσκυλο που δεν χορταίνει χάδια, αγκαλίτσες και φιλάκια κι αποτελεί ιδανική ψυχοθεραπεία.

Μεσολάβησαν κάτι επισκέψεις στην Καβάλα για δουλειά και μετά από αρκετές μέρες, μπορώ να πω, επισκέφτηκα την εφορία του νησιού. Και κάνοντας τον απολογισμό των ημερών αυτών μου έρχονται στο μυαλό ιστορίες τρελές, ενδεικτικές της κατάρρευσης του κράτους και της ταραγμένης κατάστασης του κόσμου που έχει αγανακτήσει με όσα ζει.

Περίμενα στην ουρά στην εφορία και ο κύριος μπροστά μου επέμενε ότι είχε πληρώσει το φόρο του και κακώς δεν του δίνουν βεβαίωση μη οφειλής. Η υπάλληλος -ως συνήθως- δεν είχε το λεξιλόγιο που αρμόζει στη θέση της κι επέμεινε ότι ο κύριος λέει ψέματα ή έκανε κάτι λάθος. Εκεί λοιπόν με ευγένεια ο κύριος της εξηγεί ότι ο φόρος πληρώθηκε σε άλλη εφορία και ότι μάλλον δεν ενημερώθηκε το σύστημα. Κι ακολουθεί ο διάλογος:

Υπάλληλος - "Αν πλήρωσες το φόρο εγώ θα κρεμαστώ απ' τη ΛΛΛΛάμπα"

Φορολογούμενος - "Το φόρο τον πλήρωσα, θα σου φέρω το σχοινί".

Αχ γέλασα εκείνη την ώρα (αλλά μέσα μου γιατί εκείνη τη στιγμή τραγικό ήταν). Μετά τα σκέφτεσαι και γελάς. Και, παρά τη γαϊδουριά της, έβαλε ένα συμβασιούχο να της βρει το τηλέφωνο της άλλης εφορίας για να επικοινωνήσει. Και να σκεφτείτε ότι αυτή είναι η υπάλληλος που δουλεύει. Τι να πεις τα ίδια συμβαίνουν παντού και πάντοτε.

Ο Οκτώβριος είναι μήνας προθεσμιών κι επειδή αφενός δε θέλω να χάνομαι αφετέρου δεν προλαβαίνω το Photo a Day της Fat Mum Slim, αποφάσισα να ρίχνω μια ματιά στη λίστα της, να εμπνέομαι για το θέμα και να προβαίνω σε ανάρτηση όποτε προλαβαίνω. Εισάγω λοιπόν το "Photo a day Παρα day" και μπορώ να πω ότι καλύπτω και το θέμα "lunchtime" αλλά και το "this happened today".