Πηγαίνοντας στην Καβάλα για δουλειές, πήραμε το φέρρυ των 6:45 από το Λιμένα και προλάβαμε την ανατολή του ηλίου! Όσες φορές κι αν δω τη δύση ή την ανατολή του ηλίου δεν την χορταίνω! Η μόνιμη διαμονή σε ένα νησί δεν είναι πάντα εύκολη, ειδικά το χειμώνα. Παρόλα ταύτα, εμένα με δυσκολεύει περισσότερο το καλοκαίρι, που τρέχω συνέχεια, παθαίνω μίνι εγκεφαλικά από το άγχος και δεν καταλαβαίνω πώς περνάνε αυτές οι όμορφες μέρες. Οι εικόνες αυτές, όμως, είναι σαν μία υπενθύμιση από το Θεό να μη χάνουμε την πίστη μας. Ακόμα κι ένα ταξίδι λίγων ωρών, που φαντάζει ταλαιπωρία, μπορεί έστω για λίγα λεπτά να μετατραπεί σε κρουαζιέρα και να φύγει ο νους μας από τα άγχη και τα καθημερινά. Όταν βλέπω ένα ωραίο τοπίο, το ρουφάω με τα μάτια μου και λέω μέσα μου "Ευχαριστώ".
...και δεν έχετε λίγα τοπία εκεί που να προκαλούν αυτό το ευχαριστώ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΑποθύμησα βόρεια Ελλάδα και το νησάκι σας -τρελά όμως!