New look

Μέχρι να δημοσιεύσω την προηγούμενη ανάρτηση, λύθηκαν κάποια ερωτήματα και πάρθηκαν κάποιες αποφάσεις. (Stalker) Σου παρουσιάζω, λοιπόν, την κουρεμένη σκυλίτσα, που θα μένει πλέον στο μπαλκόνι και μέσα στο σπίτι μας (το οποίο δεν θα γεμίζει τρίχα κάθε μέρα). Επειδή κρυώνει, της φοράω το βράδυ ένα ζακετάκι, δώρο της αδερφής μου της Μ.

Και για να μη νομίζετε ότι ασχολούμαι μόνο με το σκυλί μου, για να αδειάζει το κεφάλι μου από τη δουλειά, ασχολούμαι με το κέντημα. Είμαι γενικά τύπος του καναπέ κι επειδή έχω τύψεις που κάθομαι και δεν πάω για περπάτημα, λίγο ρίχνω στάχτη στα μάτια (μου) και εδώ και χρόνια δεν μπορώ να δω τηλεόραση χωρίς να κάνω κάτι ταυτόχρονα. Το κέντημα είναι μία από τις μεγάλες μου αγάπες και τους τελευταίους μήνες φτιάχνω ένα σχέδιο που βρήκα στο περιοδικό "Εκείνη". Σε λίγο θα το τελειώσω, έχουν μείνει κάποιες λεπτομέρειες.

Η θεματολογία δεν υπονοεί κάτι, ίσως χρησιμοποιηθεί στο μέλλον. Απλά βρήκα πολύ χαριτωμένο το σχέδιο. Θα ακολουθήσουν κι άλλες δημοσιεύσεις με κεντήματα που έχω κάνει, ειδικά ένα του προηγούμενου χειμώνα με ελιές που όταν το ολοκληρώσω θα σας το παρουσιάσω.

Ιστορίες καθημερινής τρέλας -ρουτίνα

Μεσημεριανό στο γραφείο, το βλέμμα ταλαιπωρημένο από την οθόνη και τα τηλεφωνήματα, κι ένα μεγάλο μάτσο ρόκα φρεσκότατη, για να μας τονώσουν οι πολύτιμες βιταμίνες της.

 Μετά από απουσία αρκετών ημερών, επιστρέφω λόγω της παραίνεσης της μοναδικής αναγνώστριάς μου. Οι μέρες κύλησαν πολύ γρήγορα και η πίεση να προλάβω κάποια προθεσμία ήταν αφόρητη. Το κεφάλι μου ζαλίστηκε από το τηλέφωνο που χτυπούσε συνέχεια και σε μικρό χρόνο -και πολλές φορές ταυτόχρονα- διεκπεραίωνα αυτά που μου ζητούνταν. Φαγητό με ταπεράκι το μεσημέρι και επιστροφή κομμάτια στο σπίτι το βράδυ. Κούραση για τη φροντίδα της Λούνας, αλλά ξεκούραση το παιχνίδι μαζί της. Παρά το μεγάλο μέγεθός της, είναι γατόσκυλο που δεν χορταίνει χάδια, αγκαλίτσες και φιλάκια κι αποτελεί ιδανική ψυχοθεραπεία.

Μεσολάβησαν κάτι επισκέψεις στην Καβάλα για δουλειά και μετά από αρκετές μέρες, μπορώ να πω, επισκέφτηκα την εφορία του νησιού. Και κάνοντας τον απολογισμό των ημερών αυτών μου έρχονται στο μυαλό ιστορίες τρελές, ενδεικτικές της κατάρρευσης του κράτους και της ταραγμένης κατάστασης του κόσμου που έχει αγανακτήσει με όσα ζει.

Περίμενα στην ουρά στην εφορία και ο κύριος μπροστά μου επέμενε ότι είχε πληρώσει το φόρο του και κακώς δεν του δίνουν βεβαίωση μη οφειλής. Η υπάλληλος -ως συνήθως- δεν είχε το λεξιλόγιο που αρμόζει στη θέση της κι επέμεινε ότι ο κύριος λέει ψέματα ή έκανε κάτι λάθος. Εκεί λοιπόν με ευγένεια ο κύριος της εξηγεί ότι ο φόρος πληρώθηκε σε άλλη εφορία και ότι μάλλον δεν ενημερώθηκε το σύστημα. Κι ακολουθεί ο διάλογος:

Υπάλληλος - "Αν πλήρωσες το φόρο εγώ θα κρεμαστώ απ' τη ΛΛΛΛάμπα"

Φορολογούμενος - "Το φόρο τον πλήρωσα, θα σου φέρω το σχοινί".

Αχ γέλασα εκείνη την ώρα (αλλά μέσα μου γιατί εκείνη τη στιγμή τραγικό ήταν). Μετά τα σκέφτεσαι και γελάς. Και, παρά τη γαϊδουριά της, έβαλε ένα συμβασιούχο να της βρει το τηλέφωνο της άλλης εφορίας για να επικοινωνήσει. Και να σκεφτείτε ότι αυτή είναι η υπάλληλος που δουλεύει. Τι να πεις τα ίδια συμβαίνουν παντού και πάντοτε.

Ο Οκτώβριος είναι μήνας προθεσμιών κι επειδή αφενός δε θέλω να χάνομαι αφετέρου δεν προλαβαίνω το Photo a Day της Fat Mum Slim, αποφάσισα να ρίχνω μια ματιά στη λίστα της, να εμπνέομαι για το θέμα και να προβαίνω σε ανάρτηση όποτε προλαβαίνω. Εισάγω λοιπόν το "Photo a day Παρα day" και μπορώ να πω ότι καλύπτω και το θέμα "lunchtime" αλλά και το "this happened today".

Το πρώτο μου καρέ

Όταν ήμουν μικρή, και η μαμά μας εργαζόταν, μας φρόντιζε η κυρία Σύρμα. Ναι ξέρω, περίεργο όνομα και περιττό να σας πω οτι δεν μας χαλούσε χατίρι. Η θεία Σύρμα λοιπόν, αφότου έκανε τις δουλειές της, καθόταν και κεντούσε. Εγώ καθόμουν με τις ώρες δίπλα της και την παρακολουθούσα με όλη μου την προσοχή, πού βάζει τη βελόνα και γιατί και φυσικά ρωτούσα... Η θεία επίσης λάτρευε να μιλάει στο τηλέφωνο (μια μονάδα ανα ωρα - σας θυμίζει κάτι;) και τσουπ εγω έπιανα το κέντημά της και προσπαθούσα να τη μιμηθώ. Εμφανιζόταν από το πουθενά και πιάνοντας το κεφάλι της έλεγε "Αχ μαρί πάλι θα ξηλώνω!"
Είδε κι απόειδε η γυναίκα και μου πήρε το ίδιο καρέ για να κεντάμε δίπλα δίπλα το ίδιο σχέδιο. Σας παρουσιάζω λοιπόν το πρώτο μου καρέ που ολοκλήρωσα πριν την πρώτη δημοτικού. Σε μερικά σημεία φαίνεται η απειρία μου - των 5 ετών! Πως σας φαίνεται;

Ακολούθησαν κι αλλα κεντήματα (τα καλοκαίρια κεντούσαμε) που χρησιμοποιήθηκαν ως κίνητρο για να μη βλέπουμε πολύ τηλεόραση ή να μην κάνουμε φασαρία το μεσημέρι.

Το κέντημα αυτό το είχα ξεχάσει, αλλά όταν το είδα μου έφερε κι όλες τις αναμνήσεις. Εντυπωσιάστηκα από το μέγεθος και τη δυσκολία του καρέ σε συνδυασμό με την ηλικία μου. Τα συμπεράσματα τελικά είναι ότι με υπομονή και συστηματοποίηση κάποιων μαθησιακών λειτουργιών μπορεί, ακόμα κι από ένα παιδί, να παραχθεί έργο και ότι πρέπει να εμπιστεύομαστε τα παιδιά (έχω γενικά την τάση να ενθουσιάζομαι όταν ένα παιδί καταφέρνει κάτι, γιατί μπερδεύω την εξυπνάδα με την ικανότητα).

Εις το επανιδείν! 

Εορταστικό διήμερο

Την Παρασκευή ήταν η γιορτή μου και πήγα στην Καβάλα. Βγήκαμε οικογενειακώς με αφορμή την ταυτόχρονη απόκτηση του μεταπτυχιακού τίτλου της Ι. Το Σάββατο με τίμησαν οι φίλες μου με την παρουσία τους κ πήγαμε ολοι μαζι για καφε στο 'Γαλαξία', ενα παλιό ξενοδοχείο της Καβάλας με ανακαινισμένο roof garden και απίστευτη θέα. Η ατμόσφαιρα ηταν καθαρή λογω των "παροδικών βροχοπτώσεων" και φαινόταν μεχρι και το όρος Άθως στο Άγιον Όρος!

Ευχαριστώ

Πηγαίνοντας στην Καβάλα για δουλειές, πήραμε το φέρρυ των 6:45 από το Λιμένα και προλάβαμε την ανατολή του ηλίου! Όσες φορές κι αν δω τη δύση ή την ανατολή του ηλίου δεν την χορταίνω! Η μόνιμη διαμονή σε ένα νησί δεν είναι πάντα εύκολη, ειδικά το χειμώνα. Παρόλα ταύτα, εμένα με δυσκολεύει περισσότερο το καλοκαίρι, που τρέχω συνέχεια, παθαίνω μίνι εγκεφαλικά από το άγχος και δεν καταλαβαίνω πώς περνάνε αυτές οι όμορφες μέρες. Οι εικόνες αυτές, όμως, είναι σαν μία υπενθύμιση από το Θεό να μη χάνουμε την πίστη μας. Ακόμα κι ένα ταξίδι λίγων ωρών, που φαντάζει ταλαιπωρία, μπορεί έστω για λίγα λεπτά να μετατραπεί σε κρουαζιέρα και να φύγει ο νους μας από τα άγχη και τα καθημερινά. Όταν βλέπω ένα ωραίο τοπίο, το ρουφάω με τα μάτια μου και λέω μέσα μου "Ευχαριστώ".

Ιδέες για βάπτιση

Η ανάρτηση αυτή γίνεται με αφορμή τις επικείμενες βαπτίσεις των παιδιών της Μ. και της Ε.
Και το ιστορικό έχει ως εξής: Η φωτογραφία τραβήχτηκε σε δημόσια υπηρεσία στην Καβάλα.
Η μητέρα μιας υπαλλήλου έπλεξε τα καπελάκια και πέρασε κορδέλες που κατέληγαν σε δεμένα τούλια με κουφέτα. Έφτιαξε με ζαχαρόπαστα λουλουδάκια κ τα κόλλησε πάνω σε μπισκότα. Επιπλέον έφτιαξε μικρά μαξιλαράκια που κέντησε η ίδια. Η μητέρα της κοπέλας δεν εργαζόταν και κατάφερε να φτιάξει 300 τεμάχια απο το καθένα. Ηταν πολυ όμορφα!

Υ.Γ. Με τις βλακείες και τις χαριτωμενιές, τελείωσε η δουλειά μου.

Summer Bliss Week 9

Ουφ Πρόλαβα! Συμμετέχω, λοιπόν, στην τελευταία εβδομάδα πρόκλησης του Summer Bliss που εισήγαγε η αγαπητή Μ. (φωτογραφίζουμε την καλύτερη στιγμή της εβδομάδας). Το καλοκαίρι ήταν εξαντλητικό, περισσότερο από την ψυχολογική σκοπιά, καθώς οι προθεσμίες και το άγχος είναι τόσο ενεργοβόρες δραστηριότητες για τον οργανισμό μας! Γεμίζει το σώμα μας τοξίνες και οι μύες είναι συνέχεια σφιγμένοι σε ετοιμότητα. Πρέπει λοιπόν, και θεωρώ ότι είναι ανθρώπινη ανάγκη, να χαλαρώνουμε κάνοντας είτε χαμάμ είτε λουτρά είτε μασάζ ή κάτι ανάλογο. Ας μην ξεχνάμε ότι τα λουτρά και τα χαμάμ ήταν δημόσια και δεν θεωρούνταν πολυτέλεια. Σήμερα κοστίζει βέβαια κάτι παραπάνω, αλλά αξίζει και το συνιστώ. Τονίζω ότι δεν πρέπει να το βλέπουμε σαν πολυτέλεια αλλά σαν ένα φάρμακο για το σώμα. Ο ζεστός χώρος ανοίγει τους πόρους και το παγωμένο νερό σφίγγει το δέρμα - η εναλλαγή τους προσφέρει τρομερή τόνωση! Φεύγει η σαβούρα από το δέρμα βράζοντας στην υγρή κόλαση της σάουνας κι  έρχεται το παγωμένο νεράκι να πάρει όλες τις έννοιες από τον εγκέφαλο και να τις πνίξει στο σιφόνι που τις ρουφάει. Μετά από μία ώρα εναλλαγών, που το σώμα έχει πραγματικά χαλαρώσει, κάνουμε μασάζ. Εκεί φεύγουν όλα. Ισιώνει η πλάτη, δεν πονάει ο αυχένας και για να συνέλθεις ξαναξαπλώνεις στη σάουνα και μετά πάλι στον παγωμένο κουβά και επανέρχεσαι στην πραγματικότητα. Αν είναι να βρεθείτε με φίλους, μην πηγαίνετε για φαγητό, πηγαίνετε σε ένα τέτοιο χώρο και δε θα το μετανιώσετε. Είμαι σίγουρη ότι θα βρείτε πολύ οικονομικές τιμές κι ας μην είναι πολυτελής χώρος, ας είναι κάτι απλό - θα είναι σίγουρα αποτελεσματικό.

Day 31 Hidden

Πίσω από τον καναπέ

Προσπάθεια εναπόθεσης στον καναπέ

Την είδα κι άλλαξε γνώμη

Στο κούφωμα της μπαλκονόπορτας

Οταν της δίνεις κόκκαλο και είναι χορτάτη, πρέπει να το κρύψει για να το φάει το χειμώνα, όταν δε θα βρίσκει τροφή. Μέσα στο διαμέρισμα όμως, που να το κρύψει; Έχει πολύ πλάκα αυτό, γιατί βάζει τα κόκκαλα σε απίθανα σημεία: 1. Πίσω από τον καναπέ που καθόμαστε γιατί δεν το βλέπουμε, 2. Πάνω στον καναπέ - όταν δεν καθόμαστε - γιατί στο πάτωμα πάει πιο εύκολα ο νους να ψάξεις, 3. Στο κούφωμα της μπαλκονόπορτας - αυτό οταν το είδα γέλασα πολύ. Η πλάκα ειναι που της το δίνεις και γυρίζει ολο το σαλόνι να βρει κρυψώνα κι αν την πλησιάσεις σε κοιτάει με μισό μάτι και στρέφει το βλέμμα της - μη τυχόν κ της το πάρεις κ στρέφει το βλέμμα απο την άλλη. Παρά του αστείου του πράγματος όμως, πρέπει να την εκπαιδεύσω να με εμπιστεύεται κ να μου φέρνει πράγματα για την ασφάλειά της.

Day 30 Card

Card postal Καρνάγιο. Είναι στην άκρη του Λιμένα, ενα καρνάγιο εν λειτουργία, μέσα στο οποίο οι ιδιοκτήτες έκτισαν μια καφετέρια. Αυτός είναι ο τόπος ξεκούρασής μου. Δεν είναι μόνο το γεγονός οτι αγαπώ τους ιδιοκτήτες κι αισθάνομαι οικειότητα, αλλά είναι το τοπίο που σε μαγεύει, ειδικά το σούρουπο. Δεν θα πω αλλα, ας μιλήσουν οι εικόνες.

Day 29 Down

Η βόλτα με τη Λούνα μας άνοιξε την όρεξη για σουβλάκι στην ακροθαλασσιά! Το τοπίο ειδυλλιακό για ρομαντικό μασαμπούκιασμα...