Σάββατο 18 Αυγούστου 2012
Πέμπτη 9 Αυγούστου 2012
Τρίτη 7 Αυγούστου 2012
Day 6: Writing
Μετά από ένα χειμώνα γεμάτο εργασίες για το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, το μόνο writing που κάνω αυτό τον καιρό είναι κάποιες διορθωτικές δηλώσεις Φ.Π.Α. Κι αυτό σπάνια, γιατί πάλι όλα στον υπολογιστή καταχωρούνται. Η χρήση του υπολογιστή με κάνει μερικές φορές να θέλω να πληκτρολογήσω στην κόλλα χαρτιού για να κρύψω ότι ξέχασα τον γραφικό μου χαρακτήρα. Κι όπως μου έλεγε η μαμά μου στο δημοτικό "Να κάθεσαι δίπλα σε συμμαθήτριά σου που κάνει ωραία γράμματα, για να συγκρίνεσαι και να κάνεις ωραία γράμματα κι εσύ". Ο συνεργάτης μου κάνει ορνιθοσκαλίσματα όμως, και δεν τον ενοχλεί που τα σημειωματάκια που του αφήνω δεν έχουν καλλιγραφία αλλά ένα συνθηματικό γρήγορα γραμμένο - σε πήρε τηλέφωνο ο ταδε. Θυμάμαι τον αγαπημένο μου, που με βλέπει από ψηλα και με χαιρετάει στον ύπνο μου, να γράφει τόσο βιαστικά και ακατάστατα που μετά από μία ώρα του έδειχνα το σημείωμα και προσπαθούσε να θυμηθεί τι ήθελε να γράψει γιατί δεν καταλάβαινε τα γράμματά του. Πανέξυπνος όμως όπως ήταν, το θυμόταν πάντα...
Day 5: Logo
Integrated Business Solutions
Ευτυχής η συγκυρία του θέματος. Είμαστε στη διαδικασία επιλογής λογοτύπου και ο γραφίστας μας έδωσε μερικές προτάσεις. Η ομάδα μας καλύπτει ευρύ φάσμα νομικών, ασφαλιστικών και λογιστικών υπηρεσιών, είμαστε νέοι άνθρωποι με όρεξη για δουλειά. Ποιο logo απο τα επισυναπτόμενα σας αρέσει; Και οι προτάσεις για διαφορετικά χρώματα είναι δεκτές.
Day 4: Where you sat
Παρασκευή 3 Αυγούστου 2012
Day 3: Coin
Στα χρόνια του Δημοτικού σχολείου Κυριακάτικα μεσημέρια οικογενειακή έξοδος στο Κάμπινγκ. Το Κάμπινγκ Ανατολή ήταν οικογενειακή επιχείρηση που ανήκε σε φίλους αρχικά που μετά έγιναν κουμπάροι. Ήταν εξοπλισμένο με εστιατόριο με φρεσκομαγειρεμένο νόστιμο φαγητό και αχ αυτή η κολοκυθόπιτα. Ως παιδάκια όμως το ευχαριστιόμασταν γιατί είχε πάρα πολύ χώρο για παιχνίδι και τρέξιμο. Πολλές φορές κατασκηνώναμε για εβδομάδες εκεί. Είχε και πισίνα... πραγματικά ο χώρος που πέρασα τέλεια χορταίνοντας παιχνίδι (άλλα κι αποκτώντας κάποιες φοβίες για το σκοτάδι και τo θρόισμα των φύλλων, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Και στα πρώτα εφηβικά χρόνια, έφεραν ηλεκτρονικά! Pacman! Μόλις τρώγαμε, κάναμε λίγο κούνιες και μετά πηγαίναμε στο μπαμπά να μας δώσει εικοσάρικο και περιμέναμε να έρθει η σειρά μας για να παίξουμε (καθότι είχε επιτυχία το παιχνίδι στους συνομήλικους). Όταν δε έπαιζε κανένας μεγαλύτερος και περνούσε εύκολα τις πίστες, κοιτούσαμε εκστασιασμένοι το παιχνίδι του. Έβλεπες καμιά 10αριά πιτσιρίκια να κρατάνε την ανάσα τους. Κι όταν έχανε ο "καλός" ή όταν χάναμε εμείς και βλέπαμε τα εικοσάρικα να λιγοστεύουν στη χούφτα μας με μεγάλη απογοήτευση κοιτούσαμε το Insert Coin to continue...
Υ.Γ. Ποιο είναι το σφάλμα της φωτογραφίας;
Day 2: One
Αγγλιστι ΟΝΕ όπως το τραγουδακι One love ή ΟΝΕ ελληνιστί όπως Οικονομική Νομισματική Ένωση; Όπως διάβασα σε ΕΝΑ άρθρο μίας Σουηδής δημοσιογράφου, η ΟΝΕ είναι σαν να δίνουμε σε 17 ανθρώπους διαφορετικού σωματότυπου (κιλών, ύψους, κτλ) το ίδιο ρούχο και να του επιβάλλουμε να το φορέσει. Μα σε κάποιους είναι μακρύ σε άλλους δε χωράει ποια είναι η ενδεδειγμένη λύση; Άλλος το έκοψε κρυφά στη μοδίστρα του, άλλοι έδειχναν πραγματικά όμορφοι σ' αυτό και έβαλαν κι αξεσουάρ. Τέλος, άλλοι απλά έραψαν τα μανίκια χιαστί και ακινητοποιήθηκαν. Ζούμε στο ρυθμό αλλαγών που είναι συνέπεια μιας αποτυχημένης προσπάθειας για νομισματική σταθεροποίηση και εικονικής ανάπτυξης. Ας μην ξεχνάμε ότι η ΟΝΕ ήταν ένα κοινωνικό πείραμα. Θυμάμαι που κατά τη διάρκεια των σπουδών μου (εν έτι 1997)στα πλαίσια του μαθήματος 'Διεθνής Οικονομική' ο καθηγητής κύριος Πουρναράκης εισήγαγε στην ύλη του μαθήματος το εικονιζόμενο βιβλίο που αναφερόταν στα θετικά και αρνητικά της νομισματικής ενοποίησης κι από τότε με είχε προβληματίσει η ΟΝΕ γιατί τα αναφερόμενα ως θετικά προϋπόθεταν υγιείς οικονομίες και τα αρνητικά ήταν συντριπτικά. Μετά εθελοτυφλούσαμε όλοι μαζί και τώρα άστραψε το χαστούκι επαναφοράς στην πραγματικότητα. Τελικά όμως αν βγούμε απο τη ρουτίνα μας και στραφούμε στο πρόβλημα του διπλανού γεμίζει η ψυχή μας με τη θεία χάρη. Μακάρι να το είχα καταλάβει νωρίτερα αυτό.
Πέμπτη 2 Αυγούστου 2012
Day 1: Outside
Και η κυρία της φωτογραφίας αποφασισε να κάνει μια βολτίτσα μόνη της, να σταματάει όπου και όσο θέλει ΑΥΤΗ, να τρωει ό,τι θέλει ΑΥΤΗ (μπουγάτσες, τυρόπιτες κι αυτό ακριβώς που απαγορεύω) και μετά από 1,5 ώρα αναζήτησής της, την βρήκαμε κυρία και ολόχαρη να μας περιμένει στο σπίτι. Γιατί τις φωνές μας τις αγνοει αλλα όταν ανάψει η μίζα του αυτοκινήτου καταλαβαίνει ότι θα την αφήσουμε μόνη της κι αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να της συμβεί.. και τρέχοντας καλπάζει στο αυτοκίνητο. Κι όσο αναρωτιόμουν τι να βάλω σ' αυτήν την πρόκληση, η πραγματικότητα μου έδωσε τη λύση-ταλαιπωρία περιπλάνησης outside.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)










