Στα χρόνια του Δημοτικού σχολείου Κυριακάτικα μεσημέρια οικογενειακή έξοδος στο Κάμπινγκ. Το Κάμπινγκ Ανατολή ήταν οικογενειακή επιχείρηση που ανήκε σε φίλους αρχικά που μετά έγιναν κουμπάροι. Ήταν εξοπλισμένο με εστιατόριο με φρεσκομαγειρεμένο νόστιμο φαγητό και αχ αυτή η κολοκυθόπιτα. Ως παιδάκια όμως το ευχαριστιόμασταν γιατί είχε πάρα πολύ χώρο για παιχνίδι και τρέξιμο. Πολλές φορές κατασκηνώναμε για εβδομάδες εκεί. Είχε και πισίνα... πραγματικά ο χώρος που πέρασα τέλεια χορταίνοντας παιχνίδι (άλλα κι αποκτώντας κάποιες φοβίες για το σκοτάδι και τo θρόισμα των φύλλων, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Και στα πρώτα εφηβικά χρόνια, έφεραν ηλεκτρονικά! Pacman! Μόλις τρώγαμε, κάναμε λίγο κούνιες και μετά πηγαίναμε στο μπαμπά να μας δώσει εικοσάρικο και περιμέναμε να έρθει η σειρά μας για να παίξουμε (καθότι είχε επιτυχία το παιχνίδι στους συνομήλικους). Όταν δε έπαιζε κανένας μεγαλύτερος και περνούσε εύκολα τις πίστες, κοιτούσαμε εκστασιασμένοι το παιχνίδι του. Έβλεπες καμιά 10αριά πιτσιρίκια να κρατάνε την ανάσα τους. Κι όταν έχανε ο "καλός" ή όταν χάναμε εμείς και βλέπαμε τα εικοσάρικα να λιγοστεύουν στη χούφτα μας με μεγάλη απογοήτευση κοιτούσαμε το Insert Coin to continue...
Υ.Γ. Ποιο είναι το σφάλμα της φωτογραφίας;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου