Θεοφάνεια στην Κωνσταντινούπολη Ά Μέρος

Αποφασίσαμε φέτος να παραστούμε στον εορτασμό των Θεοφανείων στην Κωνσταντινούπολη. Ξεκινήσαμε το Σάββατο το πρωί από το νησί, αφήσαμε τη Λούνα σε χώρο φιλοξενείας κατοικιδίων και περίπου στις 9 ξεκινήσαμε από τη Χρυσούπολη. Κάναμε μία μικρή στάση στο δρόμο για 10 λεπτά και στη μιάμιση ήμασταν στην Πόλη!

Εγκαταλελειμμένη καντίνα έξω από τη Συλήβρια.
 Δεν είναι σε τροχόσπιτο. αλλά σε  νταλίκα με συρόμενο!

Δεν πήγαμε στο ξενοδοχείο κατευθείαν, αλλά επισκεφθήκαμε μία έκτακτη έκθεση έργων του Μονέ, που φιλοξενούνταν στο μουσείο Σαπαντζί στην περιοχή Εμιργκάν.

Περιοχή Εμιργκάν

Η περιοχή είναι παραθαλάσσια, στο Βόσπορο, και είναι γεμάτη επαύλεις. Μάλιστα το μουσείο ήταν έπαυλη ιδιοκτησίας της οικογένειας Σαπαντζί.

Η αφίσα της έκθεσης

http://muze.sabanciuniv.edu/page/history

Το μουσείο ήταν ψηλά στο Βόσπορο και για να πάμε στο ξενοδοχείο κατεβήκαμε κατά μήκος την ευρωπαϊκή παραθαλάσσια πλευρά της Πόλης. Είναι η ριβιέρα της Πόλης, με εμφανέστατα ακριβά σπίτια και πολυτελή τρόπο ζωής. Η ώρα ήταν μεσημεριανή και ο ήλιος ήταν ακριβώς εκεί που πηγαίναμε, γι' αυτό οι φωτογραφίες δεν είναι πολύ καθαρές (και δεν έχω πρόγραμμα επεξεργασίας αυτών).
 Περάσαμε δίπλα από τον Πύργο της Ρούμελης, ένα πανέμορφο κάστρο. Κατασκευάστηκε από τον Μωάμεθ τον Πορθητή, κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Στην απέναντι πλευρά του Βοσπόρου έκτισε και το κάστρο της Ανατολής. Με αυτόν τον τρόπο ανέκοψε τον ανεφοδιασμό της Πόλης. Δεν είναι ευχάριστη πτυχή της ιστορίας, αλλά είναι πραγματικό γεγονός.

Ο Πυργος της Ρούμελης.

Γνωρίζετε ότι, για να αποφεύγονται τα ατυχήματα, ο διάπλους των στενών του Βοσπόρου γίνεται είτε προς τη μία κατεύθυνση είτε προς την άλλη; Ποτέ ταυτόχρονα πάνω κάτω.

Και κάτω από τις δύο γέφυρες του Βοσπόρου.

Περνώντας τις γέφυρες πλησιάσαμε στο κέντρο της Πόλης. Σε μία βιτρίνα είχε ένα πίνακα ζωγραφικής με την Αγία Σοφία. Στο κάτω μέρος είναι το αυτοκίνητό μας! Δεν είναι φοβερή φωτογραφία;

Αριστερά μας είναι το παλάτι Ciragan που σήμερα είναι πολυτελές ξενοδοχείο και δεξιά μας ένα μεγάλο πάρκο. Η γέφυρα που βλέπετε επέτρεπε την άμεση πρόσβαση στο Σουλτάνο, για να πάει στο κυνήγι!

Η οδήγηση στην Τουρκία δεν μας εκπλήσει.... είναι όπως στο κέντρο της Αθήνας. Μην πω για την Ταλιμπάν του Κορωπίου...

Το προπορευόμενο όχημα σταμάτησε στη μέση των δύο λωρίδων, ε και οι διπλανοί τι να έκαναν αφού χωρούσαν!

Πλησιάζοντας όλο και περισσότερο στο κέντρο, βλέπουμε τα απομεινάρια του ελληνικού στοιχείου. Στο ιστορικό κέντρο, που ουσιαστικά είναι μία μεγάλη περιοχή στις όχθες του Κεράτιου κόλπου, ζούσαν πολλές διαφορετικές κοινότητες. Έλληνες, Τούρκοι, Αρμένιοι, Εβραίοι δραστηριοποιούνταν έντονα στην περιοχή.

Αρμένικη εκκλησία

Το ξενοδοχείο μας ήταν στο Φανάρι, στον Κεράτιο Κόλπο.

Ο Κεράτιος κόλπος και στο βάθος ο πύργος του Γαλατά

Η θέα από το ξενοδοχείο το βράδυ.

Αριστερά είναι ο πύργος του Γαλατά, στη μέση είναι η γέφυρα του
Γαλατά και πίσω της το Τοπ Καπί και δεξιά μάλλον το Γενί τζαμί.

Αφότου ξεκουραστήκαμε, πήγαμε μία βόλτα στην οδό του Πέραν (σημερινή ονομασία Istiklal Cad. Οδός Ανεξαρτησίας), που βρίσκεται κάτω από την πλατεία Ταξίμ. Πρόκειται για ένα εμπορικό πεζόδρομο, γεμάτο με εστιατόρια καφετέριες και κόσμο να πηγαινοέρχεται 24/7. Το δρόμο διασχίζει παραδοσιακό τραμ, που τώρα μας επιφύλασσε ευχάριστη έκπληξη: στο τελευταίο βαγόνι μία μπάντα έπαιζε μουσική!

Στα παρακείμενα στενά που επίσης είναι γεμάτα με μπαρ και καφετέριες εκτεινόταν οι ελληνικές αστικές γειτονιές.