Life is like Oxygen

Παραφράζοντας...

Life is like oxygen
You get too much, you get too high
Not enough and you're gonna die
 
Τελικά πολλά βρίσκονται εν εξελίξει και δεν προλαβαίνω να συνειδητοποιήσω τις πραγματικές τους διαστάσεις.

Ας ξεκινήσω με τη ΧΑ  χωριό που ηρθε να μοιράσει τρόφιμα και φωτογράφισε τους διαμαρτυρόμενους ως λήπτες των τροφίμων! Θα τρελαθούμε δηλαδή... Και έστειλα επιστολή σε τοπικό κανάλι
www.videotex.gr/απατη-της-χρυσή-αυγή-χαρακτηρίζουν-ο/
και πηρε τον σύζυγό μου ο αρχηγός της τοπικής οργανωσης να πει γιατί εκανα τη δημοσιευση. Ο εν λόγω ειναι και πελάτης στο γραφείο. Δεν εχει συναίσθηση του τι εκπροσωπεί μου φαίνεται. Ειναι ενας τύπος που λες καλο παιδι αλλα πως πίστεψε σ' αυτά τα πρότυπα. Δεν κατάλαβα γιατί πηρε τηλέφωνο. Για να πει οτι μοιράστηκαν τα τρόφιμα; Γιατι στην ερώτηση γιατί σημειώσατε τους διαμαρτυρόμενους ως ευεργετουμενους η απάντηση ηταν δεν το εκανα εγώ. Κι ο αντρας μου του είπε οτι στο χωριό ξέρουμε ποιοι εχουν ανάγκη και δε μπορει κανενα κόμμα να έρθει και να μας προσβάλλει μοιράζοντας φαγητο. Τιποτα δεν ειναι αυτονόητο σημερα παιδιά. Διαπραγματευόμαστε για θεμελιώδεις αξίες εκ νέου. Πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες...

Κι ολα αυτά εν μέσω άλλων προσπαθειών που η εξέλιξή τους δεν ειναι πάντα ευχάριστη. Ειναι πολλά τα ανοιχτα μέτωπα. Για τα γράψω ολα χρειάζεται χρόνος. Γενικά οταν εχω να κανω πολλα τα γράφω ολα, για να μην τα ξεχάσω κιόλας, και αρχίζω ενα ενα να τα τελειώνω και να τα σβηνω απο τη λίστα.

Το άλλο που θέλω να πω είναι ένα ευχαριστώ την Κερασόπιτσα  για τις οδηγίες που δίνει για το βελονάκι και βοηθάει κι εμάς που μάθαμε τα στοιχειώδη σε παιδική ηλικία να εξελιχθούμε και να τρίβουν τα μάτια τους οι μαμάδες μας. Το Σάββατο λοιπόν αποφάσισα να φτιάξω ένα σκουφάκι που πολλές φορές ξεκίνησα και ξήλωσα μεσα στην εβδομάδα (διαπίστωσα ότι έφταιγε το μαλλί που αντί για σκουφάκι γινόταν φαρμπαλωτό πετσετάκι). Και τελικά το κατάφερα. Η παραγγελία ήταν από το Νο3 βαφτιστήρι 7 ετών κολυμβήτρια στον ΠΑΟΚ (Θεσσαλονίκη). Για την ονομαστική της εορτή μου ζήτησε σκουφάκι για να πηγαίνει στους αγώνες γιατί όλα τα σκουφάκια της είναι ροζ και δε μπορεί να εμφανιστεί έτσι στην ομάδα (τα χρώματα του ΠΑΟΚ είναι άσπρο μαύρο). Της το χάρισα λοιπόν, μόνο που της κάνει ίσα ίσα, και αν εξελιχθώ κι άλλο θα της ράψω κι ένα δικέφαλο στο επόμενο.

Για το Παόκι

Και τελικά το συμπέρασμα για όσα πηγαίνουν ανάποδα και για το άγχος που με έχει καταβάλλει είναι νομίζω η έλλειψη πίστης. Εντάξει συμβαίνουν πράγματι τρελά πράγματα πχ ένα χειμώνα τρώω αποξηραμένα φρούτα και καρπούς και το Σαββατοκύριακο έτρεχα στο Κέντρο Υγείας γιατί από το τίποτα με πείραξαν. Γενικά δεν έχω πολύ χρόνο και όλο κάτι συμβαίνει και χάνω τα απογεύματα για χαζομάρες. Τελοσπάντων, θα προσπαθήσω να αφεθώ περισσότερο στις ανώτερες δυνάμεις, ας γίνει το θέλημά Του. Τώρα αντιλαμβάνομαι πόσο πολύ πιστεύω στην επιστήμη και πόσο με απογοητεύει αυτή. Και πόσο μάταιες είναι κάποιες προσπάθειες αν ο Θεός δε βάλει το χέρι του.

Κουράγιο παιδιά, σας αγαπώ όλους, ο Θεός μαζί μας.


Υ.Γ.1 Την επόμενη ημέρα ο εκπρόσωπος του κόμματος μας πήρε τηλέφωνο και ζήτησε να ξεχαστεί το θέμα. Τι έγινε πήρε εντολή από κάτω (Αθήνα) να μην τα βάζουν με την κοινωνία;


Υ.Γ. 2 Και μόλις πήγα να αναρτήσω στο τέλος την φωτογραφία ακούω στο ραδιόφωνο το αγαπημένο μου τραγούδι που με ανεβάζει πάντα. Το εξέλαβα σαν άνωθεν μήνυμα: "Χαζή εδώ είμαι εγώ προχώρα". Κι άρχισα να χορεύω και να τραγουδάω δυνατά "What a feeling"!
http://www.youtube.com/watch?v=o4VSdGzxSTw

Τριήμερο 25ης Μαρτίου

Αφότου ξυπνήσαμε το πρωί

και πήγαμε στο γραφείο, ξεκινήσαμε το μεσημέρι της Πέμπτης για τα Ιωάννινα.

Στο δρόμο μας έπιασε έντονη βροχή,

περάσαμε κοντά από το εργοστάσιο της ΔΕΗ στην Πτολεμαΐδα.

και κάναμε μία μικρή παράκαμψη για να δούμε τη Σιάτιστα, η οποία έχει διατηρήσει τη μακεδονίτικη αρχιτεκτονική των αρχοντικών της.

Μητρόπολη Σιατίστης

Για τα Ιωάννινα έχω ήδη κάνει άλλη ανάρτηση με τις ομορφιές της πόλης γι' αυτό τώρα θα σας επιδείξω τις ασχήμιες της

Αρχιτέκτονας Γκάου Ντιπ (κατά το Γκαουντί)

Το απόγευμα της Παρασκευής πήγαμε μία βόλτα στην Άρτα για να δούμε για λίγο μία φίλη που μένει πλέον εκεί. Μπαίνοντας στην πόλη τι να δω! Το γιοφύρι!!! Κουίζ: Ξέρουμε όλοι για το γεφύρι. Το ποτάμι πως λέγεται;

Και διαπίστωσα ότι ο Πρωτομάστορας είναι εστιατόριο δίπλα στο γεφύρι! Στην αυλή της ταβέρνας βρίσκεται ο ιστορικός πλάτανος, στον οποίο ο Αλί Πασάς απαγχόνιζε τους Έλληνες.

 Οι φωτογραφίες είναι όλες από το κινητό και δεν μπόρεσα να βγάλω και το κάστρο της πόλης που είναι τέλεια διατηρημένο και αρκετά μεγάλο. Τέλος, στη θέση της σημερινής Άρτας, τους αρχαίους χρόνους, ήταν η Αμβρακία που ήταν παραθαλάσσια πόλη!

Το Σάββατο πρωί ξεκινήσαμε από τα Ιωάννινα για να πάμε στο Μοναστήρι των Σκοπίων. Δεν πήραμε κεντρικούς δρόμους για να απολαύσουμε τις ομορφιές της Ηπείρου και της Μακεδονίας.
Αποχαιρετίσαμε τα Ιωάννινα

Η ακρόπολη των Ιωαννίνων και η λίμνη

Κατευθυνθήκαμε προς το βουνό

Βουκολικό τοπίο

Και θαυμάσαμε την Εγνατία οδό που ουσιαστικά άλλαξε την οικονομική ζωή αυτού του τόπου που απήχε οχτώ ώρες από τη Θεσσαλονίκη (μέσω Κατάρας) ενώ τώρα μόλις τέσσερις!

Η μεγαλύτερη γέφυρα της Εγνατίας, η γέφυρα του Άραχθου

Λύση Κουίζ: Ο Άραχθος είναι ο ποταμός που διασχίζει και την Άρτα.

Έπειτα περάσαμε από την Καστοριά κάναμε μία μικρή στάση (ξέχασα να βγάλω φωτογραφίες) και ξεκινήσαμε για τη Φλώρινα, μόνο που πάλι πήραμε το δύσκολο δρόμο, μέσα από το βουνό!
Κι εκεί που είδαμε λίγο χιόνι στην άκρη του δρόμου, το χιόνι έφτασε να είναι στο ένα μέτρο ύψος!

Σε μία κορυφή ο στρατός εγκατέστησε ραντάρ και υπήρχαν αντίστοιχες στρατιωτικές δυνάμεις.

Και αναρωτιόμουν για τα χρώματα τις στολές παραλλαγής του στρατού...

Ξαφνικά πάνω ακριβώς στο δρόμο, το χιονοδρομικό κέντρο του Βιτσίου!

Άρχισε ο κατήφορος και το χιόνι έλιωνε πρώτα γύρω από τα δέντρα, που με τους  χυμούς τους άντεξαν άλλο ένα σκληρό χειμώνα και προετοιμάζονται πυρετωδώς να πρασινίσουν το τοπίο την άνοιξη!

Περάσαμε έξω από τη Φλώρινα και πηγαίνοντας στα σύνορα παρατηρούσα το κλασσικό μακεδονικό τοπίο, τις εναλλαγές των μικρών κάμπων με τους ορεινούς όγκους. Έτσι είναι και στα Σκόπια, δηλ στο Μοναστήρι ή Μπίτολα (στα 15 χιλιόμετρα από τα ελληνικά σύνορα).

Η πόλη είναι όμορφη, έχει τα κομμουνιστικά μπλοκ, αλλά προ κομμουνισμού αποτελούσε μεγάλο εμπορικό κέντρο. Οι συναλλαγές με το Βουκουρέστι, τη Βιέννη, τη Βενετία οδήγησαν στην άνθιση της αστικής τάξης (υπάρχουν πολλά νεοκλασσικά κτίρια) και τη δημιουργία πολλών πρεσβιών στο Μοναστήρι που ακόμα υπάρχουν. Την πόλη διαρρέει ποτάμι και έχει ένα μεγάλο πεζόδρομο με πολλά νεοκλασσικά κτίρια και καταστήματα με πολύ χαμηλές τιμές.

Στο ποτάμι

Στον πεζόδρομο

Το Ρολόι, το άγαλμα του Φιλίππου του Β' και ο μιναρές

Αυτό με εκστασιάζει με τα Βαλκάνια: είμαστε όλοι τόσο επηρεασμένοι ο ένας από τον άλλο, τόσες φυλές, τόσες θρησκείες, τόσες γλώσσες τόσα έθιμα, τόση κοινή ιστορία. Πώς τραβάς μια γραμμή και λες εδώ είναι το σύνορο και πώς έμεινε αυτό το σύνορο κλειστό τόσα χρόνια με το σιδηρούν παραπέτασμα. Ασύλληπτο και εντελώς χαζό μου φαίνεται. Εδώ ειναι ρε Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε!

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας, πήγαμε στη μητρόπολη, τον Άγιο Δημήτριο, που ήταν ακριβώς δίπλα στο ξενοδοχείο. Η λειτουργία ήταν στα σκοπιανά, όπως και το κήρυγμα του δεσπότη. Υπήρχε μεγάλη κατάνυξη στους πιστούς. Έβγαλα κάποιες φωτογραφίες, οι λάμπες ήταν εμπόδιο, και μου έκανε εντύπωση που οι εικόνες είχαν τα ονόματα των αγίων στην ελληνική γλώσσα.

Η ώρα του κυρήγματος

Έπετα πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Περάσαμε από την Έδεσσα για 10 λεπτά, βγάλαμε φωτογραφίες στους καταρράκτες

Η κούραση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο

 και μετά πήγαμε στη Θεσσαλονίκη. Είχα μάθημα για το μεταπτυχιακό όλο το απόγευμα και μετά πήγαμε στην Καβάλα. Τη Δευτέρα φάγαμε στη μαμά τον τέλειο μπακαλιάρο της και επιστρέψαμε το μεσημέρι για να ξεκουραστούμε. Ήταν ωραίο ταξίδι γιατί είχαμε χρόνο για βόλτα κι όρεξη για πατριδογνωσία!

Μέσα από το φέρρυ για Θάσο

3ήμερο Καθαράς Δευτέρας

Τελικά όλες οι εξελίξεις που έχουν ενδιαφέρον γίνονται σε 3 ήμερα και Σαββατοκύριακα και μάλλον το μεσοβδόμαδο με τη δουλειά υπάρχει για να χρηματοδοτεί όλα τα υπόλοιπα.
Το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας δεν κάναμε τίποτα. Το Σάββατο πήγαμε στην Καβάλα αυθημερόν για δουλειές. Είδαμε τα κορίτσια και το Βανιλάκι!

Με τη Βανίλια!

Ποιος φοβαται το φέρρυ μποτ;

Την Κυριακή γινόταν το καρναβάλι της Ποταμιάς! Πολύ τρέλα και κορδέλα, αλλά και πολύ το κρύο γι' αυτό δεν πήγαμε! Κι όσο σκέφτομαι ότι από φοιτήτρια ανέβαινα στη Θάσο για να μη χάσω το καρναβάλι!
Κάναμε μια βολτίτσα στο καρνάγιο στο Λιμένα (που όπως θα καταλάβατε είναι από τα αγαπημένα μου μέρη ξεκούρασης χειμώνα καλοκαίρι)

Την Καθαρά Δευτέρα μείναμε πάλι στο σπίτι και είπαμε να μην πιούμε καφέ αλλά λίγο Σαλέπι για να ζεσταθεί το μέσα μας. Διαβάζω το κουτί και μένω έκπληκτη! Ανεπιφύλαχτα σας συνιστώ να το πίνετε και να χαλαρώνετε και όσους σας ενοχλούν να λέτε πλέον:¨
- "Ε όχι! Θα σου βάλω λίγο σαλέπι να πιεις"
Και δεν θα καταλαβαίνει τι εννοείτε!

Το ευτύχημα της ημέρας ήταν ότι βρήκαμε φρέσκα θαλασσινά που μύριζαν θάλασσα! Μύδια και φούσκες που τρελαίνομαι να τα τρώω ωμά, με λεμονάκι πωπωπωπω!

Η ηδονή 

Συνεχίζω με το επόμενο τριήμερο...

Moodboard Φεβρουαριου

Τυχαίες φωτογραφίες του τελευταίου μήνα ή το moodboard του Φεβρουαρίου

Μοσχομυριστό λιβάνι - δώρο αγαπημένης φίλης

Τμήμα αφίσας σε μεζεδοπωλείο. Πετυχημένο έτσι;

Χειμωνιάτικο μεσημέρι

Χειμώνας μεν, με ήλιο δε. Περιμένοντας το καλοκαίρι...

Κοίτα με τι όμορφη που είμαι... και γλυκούλα!

Έχω αράξει δεν πιστεύω να με σηκώσεις!

Πάμε Βουλγαρία για χορό;

Κάθε χρόνο γίνεται μία μεγάλη τουριστική έκθεση στη γείτονα χώρα και συγκεκριμένα στη Σόφια. Αποφασίστηκε λοιπόν από τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού, στον οποίο φέτος συμμετέχω, να πάμε στην έκθεση και να χορέψουμε για προβάλουμε το νησί μας. 

Ξεκινήσαμε Πέμπτη βράδυ (14-02) από την Καβάλα στις 11:30 και στις 4:30 είμασταν ήδη στη Σόφια! Ήταν νυχτερινό το ταξίδι και δεν είχε κίνηση. Αχ μεγάλη ταλαιπωρία ο ύπνος στο λεωφορείο, ειδικά όταν συνοδεύεται από χαχανητά πίσω στη γαλαρία! Ευτυχώς το ξενοδοχείο μας δέχτηκε στις 5:30 το πρωί και ξεκουραστήκαμε λιγάκι. Στις 11:00 είμασταν ήδη στην έκθεση και χορέψαμε έως τις 14:00! Ξεσηκώσαμε τον κόσμο με τα Θασίτικα τα τραγούδια! Ήταν πολύ ωραία! Είναι αρκετά τα videos που ανήρτησε ένας από τους συνοδούς μας, ενδεικτικά σας παρουσιάζω αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=GrQ7qsTVVtc

Το απόγευμα ήμουν πολύ κουρασμένη για βόλτα στην πόλη και το βραδάκι πήραμε το δείπνο στο ξενοδοχείο. Πριν την επίσκεψη στη Σόφια είχα μάθει σε πιο ξενοδοχείο θα διαμέναμε κι άκουσα πολλά αρνητικά σχόλια για μη ανακαινισμένες πτέρυγές του. Γενικότερα το κτίριο ήταν παλιό αλλά ανακαινισμένο και είχε εγκαταστάσεις σπα και καζίνο (το οποίο όλοι εκτός από μένα τίμησαν). Κι απορούσα γιατί έκαναν αυτά τα σχόλια μέχρι που είδα την παλιά πτέρυγα ακριβώς δίπλα στα ασανσέρ. 

Δεξιά από τα ασανσέρ

Αριστερά από τα ασανσέρ

Το πιστεύετε; Δεν είναι τρομερή η διαφορά; Δεν είναι σαν να είσαι σε άλλο ξενοδοχείο;

Και δια του λόγου το αληθές, φωτογράφισα το χώρισμα...

Κάτω μέρος 2012
Πάνω μέρος 1970

Το βράδυ μετά από το φαγητό βγήκα με τη συγκάτοικό μου και πήγαμε σε ένα ροκ μπαράκι. Πού το βρήκαμε; Μπήκαμε σε ένα ταξί, μας άφησε σε κεντρικό σημείο και ρωτήσαμε κάτι κοπέλες στο δρόμο. Πολύ ωραία ήταν η μουσική κι ο κόσμος διασκέδαζε, χορεύαμε συνέχεια (το μαγαζί είχε αφιέρωμα κι έπαιζε μόνο Red Hot Chili Peppers).

 

 Το εντυπωσιακό; Δεν κάπνιζε κανένας στο μπαρ. Ο Dj έπαιζε δυνατά και κατά περιόδους έριχνε την ένταση, κι εκείνη την ώρα έβγαινε έξω ο κόσμος και κάπνιζε. Είναι φανταστικά όταν είναι καθαρή η ατμόσφαιρα και άλλη μία διαπίστωση ότι πρέπει επιτέλους να εφαρμοστεί κι εδώ ο νόμος. ΄Όπως ξέρετε δεν το έχω κόψει το κάπνισμα και παρότι χρειάστηκε να βγω μία φορά έξω για τσιγάρο πολύ μου άρεσε γιατί δεν ξαναβγήκα και κάπνισα μόνο μία φορά! Πραγματικά το μέτρο βοηθάει!

Την επόμενη μέρα το πρωί χορέψαμε σε ένα κεντρικό πεζόδρομο της Σόφιας, την οδό Βίτοσα, κάτι αντίστοιχο με την Ερμού, αλλά με πιο ακριβά καταστήματα. Για να πάμε στη Βίτοσα πήραμε το μετρό. Στο χορευτικό γκρουπ υπάρχουν και κάποιες κυρίες που δεν έχουν μπει ποτέ στο μετρό... Το τι άκουσαν τα αυτιά και τι είδαν τα ματάκια μου δε λέγεται. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το μετρό είχε μπάρα για να περνάει ένας ένας και αυτές περνούσαν δύο δύο... Όσο περιμέναμε να έρθει το τρένο τις άκουσα να λένε "Αχ πότε θα δούμε λίγο ουρανό;" Κι όταν ήρθε το τρένο μπήκε  ο ξεναγός μας στην πρώτη πόρτα του βαγονιού κι όλες στριμώχτηκαν γύρω του. Φανταστείτε την εικόνα... ένα βαγόνι άδειο και 35 άτομα στριμωγμένα στη γωνία... Τελοσπάντων, η τρέλα βασίλευε! Πολύ γέλασα στο ταξίδι αυτό!

 Όταν φτάσαμε στον πεζόδρομο, ήταν πολύ ωραία η αγορά! Γενικά η Βουλγαρία είναι η χώρα των ανισοτήτων. Έχει πολύ ακριβά καταστήματα ακόμα και για Έλληνες. Φτηνά είναι τα ρούχα που εδώ αγοράζουμε στο παζάρι. Επιπλέον, είναι πολύ φτηνά τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ για τους Έλληνες σχεδόν στο 1/3 της τιμής (βέβαια είναι πολύ ακριβά για τους Βούλγαρους). 

Σας δίνω ένα ακόμα video http://www.youtube.com/watch?v=p2XIUw_KxHc

Στις 11:00 το πρωί ξεκινήσαμε από Σόφια και το απόγευμα ήμασταν στη Θάσο...

Πετυχημένα κεκάκια;

Μετά από σχεδόν δύο μήνες απουσίας είπα να περάσω για μία ακόμα πολύτιμη για το κοινωνικό σύνολο συμβουλή. Να εξηγήσω ότι η απουσία μου οφείλεται στις αυξημένες δραστηριότητες τον τελευταίο καιρό. Κι ως δραστηριότητες εννοώ τον παραδοσιακό χορό (θα κάνω σχετική ανάρτηση) και το γυμναστήριο που σε συνδυασμό με τη δουλειά με έκαναν να θέλω να ευθυγραμμίζομαι με τον καναπέ τα Σαββατοκύριακα.
Η ζαχαροπλαστική πάντα ήταν το δυνατό μου σημείο. Ή τουλάχιστον έτσι μου λένε όσοι έχουν δοκιμάσει τα γλυκά μου. Σήμερα λοιπόν θα θα εξηγήσω τι κάνουμε όταν αρπάξει το κεκάκι επειδή ίσως βάλατε το χρονόμετρο στο φούρνο κι επαναπαυτήκατε βλεποντας "Rules of Engagement". Λατρεύω το ρόλο του Jeff από τη σειρά... Τελοσπάντων έβγαλα τα κέικ από το φούρνο και είχαν ελάχιστα αρπάξει. Έβγαλα την μαυρισμένη περιοχή και συνόδεψα το υπόλοιπο με ζεστό στιγμιαίο καφέ. Ακολουθεί φωτορεπορτάζ.

Θεοφάνεια στην Κωνσταντινούπολη Γ' Μέρος και τελευταίο

Τη Δευτέρα το πρωί, στις 9, ακούσαμε στις ειδήσεις έντονες προειδοποιήσεις για χιόνι στην Κωνσταντινούπολη. Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος, αλλά ο ήλιος έλαμπε και το κρύο κρύο! Επισκεφθήκαμε δύο μουσεία, που ήταν βυζαντινές εκκλησίες, με εξαιρετικές φωτογραφίες. Ο επισκέπτης δεν έχει εύκολη πρόσβαση, καθώς είναι κοντά στα τείχη του Θεοδοσίου, πάνω σε λόφους, σε πολύ πυκνοκατοικημένες περιοχές. Είναι όμως διαμάντια κι αξίζει να τα επισκεφθείτε. Ας είναι καλά οι χάρτες, μια που το GPS χάνει το σήμα του την κρίσιμη στιγμή. Πρόκειται για την εκκλησία της Παμμακάριστου (νυν μουσείο πρώην Fethiye Cami) και τη Μονή της Χώρας (νυν μουσείο και πρώην Kariye Cami).

Η Παμμακάριστος χρησιμοποιείται ως τζαμί σήμερα και μόνο ένα παρεκκλήσι είναι ανοιχτό. Δεν μας άφησε ο φύλακας να μπούμε στο τζαμί. http://en.wikipedia.org/wiki/Pammakaristos_Church

Το ιερό του παρεκκλησίου

Ο τρούλος

Στο ιερό του ναού ο Παντοκράτορας

Η αντίθεση στο μεγαλείο της. Δίπλα στην εκκλησία το χαμόσπιτο με το
κοτέτσι και στο βάθος ο τρούλος από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή.

Είχε πάει 10 η ώρα όταν ξεκινήσαμε για τη Μονή της Χώρας και είχε αρχίσει το χιονόνερο.

Τμήμα των βυζαντινών τειχών

Όταν φτάσαμε (σε μισή ώρα) ήδη χιόνιζε πολύ! 

Στο βάθος είναι η Μονή της Χώρας

Μονή της Χώρας: πρόκειται για μοναστήρι που βρισκόταν αρχικά έξω από τα τείχη, στην εξοχή (εξοχή= χώρα). Αργότερα επεκτάθηκαν τα τείχη και η μονή τώρα είναι εντός των τειχών. Οι τοιχογραφίες και τα μωσαικά της εκκλησίας είναι καταπληκτικά. Υπάρχουν δύο παρεκκλήσια με σχεδόν αναλλοίωτες αγιογραφίες (με θέμα τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας) και ο κυρίως ναός έχει μόνο ένα μωσαικό με την Κοίμηση της Θεοτόκου. 

http://en.wikipedia.org/wiki/Chora_Church

Φεύγοντας από την Πόλη, περάσαμε από την Πύλη της Αδριανούπολης, μία από τις πύλες του τείχους του Θεοδοσίου.

Η ώρα ήταν 12 και ήδη το χιόνι ήταν πάρα πολύ! Δεν το πιστεύαμε ότι σε μόλις τρεις ώρες, η λιακάδα έδωσε τη θέση της στο χιόνι!

Μετά από μία ώρα οδήγησης, ξεφύγαμε από τον καιρό ( ο οποίος βέβαια μας ακολουθούσε) και το τοπίο καθάρισε.

Φτάσαμε στα σύνορα και στην Ελλάδα το χιόνι ήρθε την επόμενη ημέρα το πρωί. 

Είναι η τρίτη φορά που επισκέπτομαι την Πόλη και νιώθω οικειότητα. Υπάρχει διαφορά κουλτούρας, αν πας σε λαικη γειτονιά. Στο εστιατόριο με τα κοτόπουλα με ρώτησε ο σερβιτόρος τι θέλω να πιω και είπα μπύρα. Μου απάντησε ότι δεν έχουν μπύρα, παρά μόνο αναψυκτικά, αριάνι και νερό. Εκείνη την ώρα μία κυρία με κοίταξε εντυπωσιασμένη που ζήτησα μπύρα (με ύφος τύπου: κοίτα τη θεριακλού). Σε άλλη περιοχή της Πόλης θα ήταν απολύτως φυσιολογικό.Αν ζητούσα ρακί, όμως, δεν θα πείραζε, γιατί θεωρείται παραδοσιακό.

Γενικά, λατρεύω την Πόλη για την πολυσυλλεκτικότητά της. Μου αρέσει που οι Τούρκοι την ώρα της προσευχής κλείνουν τα καταστήματα, διώχνουν τους πελάτες και τρέχουν στο τζαμί. Μου αρέσουν τα χρώματα, η γλώσσα (αν και στην Istiklal όλο ελληνικά ακούς), το παζάρι (παζαρεύεις ακόμα και την τιμή της ταβέρνας, την είσοδο στο κλαμπ), ακόμα κι ο Ιμάμης στην προσευχή στις 6 το πρωί. Οι διαφορές παρά τη γοητεία τους, με κάνουν λίγο επιφυλακτική. Κακά τα ψέματα, τα πάτρια εδάφη είναι αλλιώς. Γι' αυτό κάθε φορά που επιστρέφω, περνάω τον Έβρο, χαιρετάω τους φρουρούς και νιώθω ανακούφιση.