Φέτος πήγαμε στην Απολλωνιάδα, παραλίμνιο χωριό κοντά στην Προύσα και τόπο καταγωγής του παππού μου, με αφορμή την 1η επέτειο από τα θυρανοίξια του ναού του Αγίου Παντελεήμονα στο χωριό.
Πήγαμε μέσω των Δαρδανελίων, το τοπίο -τι άλλο;- μεσογειακό και περάσαμε από την Καλλίπολη απέναντι στη Λάμψακο.
 |
| Άποψη Καλλίπολης |
 |
Καλλιέργεια ηλίανθων για βιοκαύσιμα.
|
|
Μείναμε στην Προύσα το βράδυ. Ψάχνοντας το ξενοδοχείο είδαμε ένα κύριο να φοράει μπλούζα Αθήνα 2004 που είδε την πινακίδα του αυτοκινήτου και μας μίλησε ελληνικά. Ήταν μουσουλμάνος από την Κομοτηνή.
Το επόμενο πρωί εκκλησιαστήκαμε.
 |
Το εσωτερικό της εκκλησίας. Πριν την ανακαίνιση ήταν μαντρί.
|
|
 |
| Το εσωτερικό του ναού σήμερα. |
Έπειτα αναζητήσαμε το σπίτι του παππού.
 |
Μία κυρία πλένει τα χαλιά στο δρόμο.
|
|
 |
Χαρακτηριστική αρχιτεκτονική - τρόπος κτισίματος
|
 |
| Το σπίτι του παππού πριν μόλις 7 χρόνια το γκρέμισαν κι έφτιαξαν αυτό αριστερά το μισό καφέ μισό πράσινο. |
 |
Ρωμαικά τείχη της Απολλωνιάδας
|
Το απόγευμα κάναμε μια βόλτα στην πόλη. Η Προύσα είναι πανέμορφη, είναι ορεινή πόλη, αμφιθεατρικά κτισμένη, με φοβερό κάστρο στην κορυφή του βουνού, μεγάλα κι εντυπωσιακά θρησκευτικά ιδρύματα και έντονη ζωή!
 |
Ο δήθεν τάφος του Καραγκιόζη
|
|
Το απόγευμα κάναμε μια βόλτα στην αγορά. Απίθανες οι ανατολίτικες αγορές... τα χρώματα, η ποικιλία, η πληθώρα των αγαθών και απίστευτα πολύς κόσμος!
 |
Ο κύριος φτιάχνει φύλλο για πίτες, μακαρόνια και είδη αρτοποιίας
|
|
 |
| Μία από τις κλειστές αγορές της πόλης. |
 |
Μία χανούμισσα στην κεντρική πλατεία
|
|
Όταν βρίσκεσαι στην πλατεία βλέπεις ένα μεγάλο πετρόχτιστο διώροφο κτίριο μπαίνεις και βρίσκεσαι στον πάνω όροφο. Πρόκειται για το Κοτζά Χάνι που είναι τεράστιο, έχει μαγαζιά γύρω γύρω που εμπορεύονται κυρίως μεταξωτά υφάσματα. Κατεβαίνεις τη σκάλα και βρίσκεσαι μέσα σε μια τεράστια αυλή με δέντρα κι ένα μικρό χώρο προσευχής
 |
Μοντέρνα άποψης της πόλης- η χαρά του μεγαλοεργολάβου
|
|
Την επόμενη μέρα επιστρέψαμε, γεμάτοι συναισθήματα συγκίνησης για τη Θεία λειτουργία και μια μικρή απογοήτευση γιατί είχα μια μικρή ελπίδα να ξαναδώ το σπίτι του παππού. Είχαμε ξαναπάει όταν ήμουν 10 χρονών και δεν το θυμόμουν σαν οίκημα αλλά θυμόμουν την τοποθεσία και την κυρία που καθόταν εκεί. Δε βαριέσαι. Πολύ ματαιότητα έχει μαζευτεί σ' αυτόν τον κόσμο.
Λίλα αγαπημένη!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο τί σε ζηλεύω για τα ταξίδια που κάνεις είναι φοβερό.
Επίσης, σημείωσε παρακαλώ ότι σε ζηλεύω δυο φορές που όλο επιλέγεις προορισμούς ανατολίτικους, να μου φέρνουν αεράκι λατρεμένο από τα βάθη των χρόνων που πέρασαν εκεί οι παπούδες μου και που ανεξίτηλα μένει χαραγμένο στα γονίδιά μου.
Σε φιλώ γλυκά!