Moodboard Φεβρουαριου

Τυχαίες φωτογραφίες του τελευταίου μήνα ή το moodboard του Φεβρουαρίου

Μοσχομυριστό λιβάνι - δώρο αγαπημένης φίλης

Τμήμα αφίσας σε μεζεδοπωλείο. Πετυχημένο έτσι;

Χειμωνιάτικο μεσημέρι

Χειμώνας μεν, με ήλιο δε. Περιμένοντας το καλοκαίρι...

Κοίτα με τι όμορφη που είμαι... και γλυκούλα!

Έχω αράξει δεν πιστεύω να με σηκώσεις!

Πάμε Βουλγαρία για χορό;

Κάθε χρόνο γίνεται μία μεγάλη τουριστική έκθεση στη γείτονα χώρα και συγκεκριμένα στη Σόφια. Αποφασίστηκε λοιπόν από τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού, στον οποίο φέτος συμμετέχω, να πάμε στην έκθεση και να χορέψουμε για προβάλουμε το νησί μας. 

Ξεκινήσαμε Πέμπτη βράδυ (14-02) από την Καβάλα στις 11:30 και στις 4:30 είμασταν ήδη στη Σόφια! Ήταν νυχτερινό το ταξίδι και δεν είχε κίνηση. Αχ μεγάλη ταλαιπωρία ο ύπνος στο λεωφορείο, ειδικά όταν συνοδεύεται από χαχανητά πίσω στη γαλαρία! Ευτυχώς το ξενοδοχείο μας δέχτηκε στις 5:30 το πρωί και ξεκουραστήκαμε λιγάκι. Στις 11:00 είμασταν ήδη στην έκθεση και χορέψαμε έως τις 14:00! Ξεσηκώσαμε τον κόσμο με τα Θασίτικα τα τραγούδια! Ήταν πολύ ωραία! Είναι αρκετά τα videos που ανήρτησε ένας από τους συνοδούς μας, ενδεικτικά σας παρουσιάζω αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=GrQ7qsTVVtc

Το απόγευμα ήμουν πολύ κουρασμένη για βόλτα στην πόλη και το βραδάκι πήραμε το δείπνο στο ξενοδοχείο. Πριν την επίσκεψη στη Σόφια είχα μάθει σε πιο ξενοδοχείο θα διαμέναμε κι άκουσα πολλά αρνητικά σχόλια για μη ανακαινισμένες πτέρυγές του. Γενικότερα το κτίριο ήταν παλιό αλλά ανακαινισμένο και είχε εγκαταστάσεις σπα και καζίνο (το οποίο όλοι εκτός από μένα τίμησαν). Κι απορούσα γιατί έκαναν αυτά τα σχόλια μέχρι που είδα την παλιά πτέρυγα ακριβώς δίπλα στα ασανσέρ. 

Δεξιά από τα ασανσέρ

Αριστερά από τα ασανσέρ

Το πιστεύετε; Δεν είναι τρομερή η διαφορά; Δεν είναι σαν να είσαι σε άλλο ξενοδοχείο;

Και δια του λόγου το αληθές, φωτογράφισα το χώρισμα...

Κάτω μέρος 2012
Πάνω μέρος 1970

Το βράδυ μετά από το φαγητό βγήκα με τη συγκάτοικό μου και πήγαμε σε ένα ροκ μπαράκι. Πού το βρήκαμε; Μπήκαμε σε ένα ταξί, μας άφησε σε κεντρικό σημείο και ρωτήσαμε κάτι κοπέλες στο δρόμο. Πολύ ωραία ήταν η μουσική κι ο κόσμος διασκέδαζε, χορεύαμε συνέχεια (το μαγαζί είχε αφιέρωμα κι έπαιζε μόνο Red Hot Chili Peppers).

 

 Το εντυπωσιακό; Δεν κάπνιζε κανένας στο μπαρ. Ο Dj έπαιζε δυνατά και κατά περιόδους έριχνε την ένταση, κι εκείνη την ώρα έβγαινε έξω ο κόσμος και κάπνιζε. Είναι φανταστικά όταν είναι καθαρή η ατμόσφαιρα και άλλη μία διαπίστωση ότι πρέπει επιτέλους να εφαρμοστεί κι εδώ ο νόμος. ΄Όπως ξέρετε δεν το έχω κόψει το κάπνισμα και παρότι χρειάστηκε να βγω μία φορά έξω για τσιγάρο πολύ μου άρεσε γιατί δεν ξαναβγήκα και κάπνισα μόνο μία φορά! Πραγματικά το μέτρο βοηθάει!

Την επόμενη μέρα το πρωί χορέψαμε σε ένα κεντρικό πεζόδρομο της Σόφιας, την οδό Βίτοσα, κάτι αντίστοιχο με την Ερμού, αλλά με πιο ακριβά καταστήματα. Για να πάμε στη Βίτοσα πήραμε το μετρό. Στο χορευτικό γκρουπ υπάρχουν και κάποιες κυρίες που δεν έχουν μπει ποτέ στο μετρό... Το τι άκουσαν τα αυτιά και τι είδαν τα ματάκια μου δε λέγεται. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το μετρό είχε μπάρα για να περνάει ένας ένας και αυτές περνούσαν δύο δύο... Όσο περιμέναμε να έρθει το τρένο τις άκουσα να λένε "Αχ πότε θα δούμε λίγο ουρανό;" Κι όταν ήρθε το τρένο μπήκε  ο ξεναγός μας στην πρώτη πόρτα του βαγονιού κι όλες στριμώχτηκαν γύρω του. Φανταστείτε την εικόνα... ένα βαγόνι άδειο και 35 άτομα στριμωγμένα στη γωνία... Τελοσπάντων, η τρέλα βασίλευε! Πολύ γέλασα στο ταξίδι αυτό!

 Όταν φτάσαμε στον πεζόδρομο, ήταν πολύ ωραία η αγορά! Γενικά η Βουλγαρία είναι η χώρα των ανισοτήτων. Έχει πολύ ακριβά καταστήματα ακόμα και για Έλληνες. Φτηνά είναι τα ρούχα που εδώ αγοράζουμε στο παζάρι. Επιπλέον, είναι πολύ φτηνά τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ για τους Έλληνες σχεδόν στο 1/3 της τιμής (βέβαια είναι πολύ ακριβά για τους Βούλγαρους). 

Σας δίνω ένα ακόμα video http://www.youtube.com/watch?v=p2XIUw_KxHc

Στις 11:00 το πρωί ξεκινήσαμε από Σόφια και το απόγευμα ήμασταν στη Θάσο...

Πετυχημένα κεκάκια;

Μετά από σχεδόν δύο μήνες απουσίας είπα να περάσω για μία ακόμα πολύτιμη για το κοινωνικό σύνολο συμβουλή. Να εξηγήσω ότι η απουσία μου οφείλεται στις αυξημένες δραστηριότητες τον τελευταίο καιρό. Κι ως δραστηριότητες εννοώ τον παραδοσιακό χορό (θα κάνω σχετική ανάρτηση) και το γυμναστήριο που σε συνδυασμό με τη δουλειά με έκαναν να θέλω να ευθυγραμμίζομαι με τον καναπέ τα Σαββατοκύριακα.
Η ζαχαροπλαστική πάντα ήταν το δυνατό μου σημείο. Ή τουλάχιστον έτσι μου λένε όσοι έχουν δοκιμάσει τα γλυκά μου. Σήμερα λοιπόν θα θα εξηγήσω τι κάνουμε όταν αρπάξει το κεκάκι επειδή ίσως βάλατε το χρονόμετρο στο φούρνο κι επαναπαυτήκατε βλεποντας "Rules of Engagement". Λατρεύω το ρόλο του Jeff από τη σειρά... Τελοσπάντων έβγαλα τα κέικ από το φούρνο και είχαν ελάχιστα αρπάξει. Έβγαλα την μαυρισμένη περιοχή και συνόδεψα το υπόλοιπο με ζεστό στιγμιαίο καφέ. Ακολουθεί φωτορεπορτάζ.

Θεοφάνεια στην Κωνσταντινούπολη Γ' Μέρος και τελευταίο

Τη Δευτέρα το πρωί, στις 9, ακούσαμε στις ειδήσεις έντονες προειδοποιήσεις για χιόνι στην Κωνσταντινούπολη. Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος, αλλά ο ήλιος έλαμπε και το κρύο κρύο! Επισκεφθήκαμε δύο μουσεία, που ήταν βυζαντινές εκκλησίες, με εξαιρετικές φωτογραφίες. Ο επισκέπτης δεν έχει εύκολη πρόσβαση, καθώς είναι κοντά στα τείχη του Θεοδοσίου, πάνω σε λόφους, σε πολύ πυκνοκατοικημένες περιοχές. Είναι όμως διαμάντια κι αξίζει να τα επισκεφθείτε. Ας είναι καλά οι χάρτες, μια που το GPS χάνει το σήμα του την κρίσιμη στιγμή. Πρόκειται για την εκκλησία της Παμμακάριστου (νυν μουσείο πρώην Fethiye Cami) και τη Μονή της Χώρας (νυν μουσείο και πρώην Kariye Cami).

Η Παμμακάριστος χρησιμοποιείται ως τζαμί σήμερα και μόνο ένα παρεκκλήσι είναι ανοιχτό. Δεν μας άφησε ο φύλακας να μπούμε στο τζαμί. http://en.wikipedia.org/wiki/Pammakaristos_Church

Το ιερό του παρεκκλησίου

Ο τρούλος

Στο ιερό του ναού ο Παντοκράτορας

Η αντίθεση στο μεγαλείο της. Δίπλα στην εκκλησία το χαμόσπιτο με το
κοτέτσι και στο βάθος ο τρούλος από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή.

Είχε πάει 10 η ώρα όταν ξεκινήσαμε για τη Μονή της Χώρας και είχε αρχίσει το χιονόνερο.

Τμήμα των βυζαντινών τειχών

Όταν φτάσαμε (σε μισή ώρα) ήδη χιόνιζε πολύ! 

Στο βάθος είναι η Μονή της Χώρας

Μονή της Χώρας: πρόκειται για μοναστήρι που βρισκόταν αρχικά έξω από τα τείχη, στην εξοχή (εξοχή= χώρα). Αργότερα επεκτάθηκαν τα τείχη και η μονή τώρα είναι εντός των τειχών. Οι τοιχογραφίες και τα μωσαικά της εκκλησίας είναι καταπληκτικά. Υπάρχουν δύο παρεκκλήσια με σχεδόν αναλλοίωτες αγιογραφίες (με θέμα τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας) και ο κυρίως ναός έχει μόνο ένα μωσαικό με την Κοίμηση της Θεοτόκου. 

http://en.wikipedia.org/wiki/Chora_Church

Φεύγοντας από την Πόλη, περάσαμε από την Πύλη της Αδριανούπολης, μία από τις πύλες του τείχους του Θεοδοσίου.

Η ώρα ήταν 12 και ήδη το χιόνι ήταν πάρα πολύ! Δεν το πιστεύαμε ότι σε μόλις τρεις ώρες, η λιακάδα έδωσε τη θέση της στο χιόνι!

Μετά από μία ώρα οδήγησης, ξεφύγαμε από τον καιρό ( ο οποίος βέβαια μας ακολουθούσε) και το τοπίο καθάρισε.

Φτάσαμε στα σύνορα και στην Ελλάδα το χιόνι ήρθε την επόμενη ημέρα το πρωί. 

Είναι η τρίτη φορά που επισκέπτομαι την Πόλη και νιώθω οικειότητα. Υπάρχει διαφορά κουλτούρας, αν πας σε λαικη γειτονιά. Στο εστιατόριο με τα κοτόπουλα με ρώτησε ο σερβιτόρος τι θέλω να πιω και είπα μπύρα. Μου απάντησε ότι δεν έχουν μπύρα, παρά μόνο αναψυκτικά, αριάνι και νερό. Εκείνη την ώρα μία κυρία με κοίταξε εντυπωσιασμένη που ζήτησα μπύρα (με ύφος τύπου: κοίτα τη θεριακλού). Σε άλλη περιοχή της Πόλης θα ήταν απολύτως φυσιολογικό.Αν ζητούσα ρακί, όμως, δεν θα πείραζε, γιατί θεωρείται παραδοσιακό.

Γενικά, λατρεύω την Πόλη για την πολυσυλλεκτικότητά της. Μου αρέσει που οι Τούρκοι την ώρα της προσευχής κλείνουν τα καταστήματα, διώχνουν τους πελάτες και τρέχουν στο τζαμί. Μου αρέσουν τα χρώματα, η γλώσσα (αν και στην Istiklal όλο ελληνικά ακούς), το παζάρι (παζαρεύεις ακόμα και την τιμή της ταβέρνας, την είσοδο στο κλαμπ), ακόμα κι ο Ιμάμης στην προσευχή στις 6 το πρωί. Οι διαφορές παρά τη γοητεία τους, με κάνουν λίγο επιφυλακτική. Κακά τα ψέματα, τα πάτρια εδάφη είναι αλλιώς. Γι' αυτό κάθε φορά που επιστρέφω, περνάω τον Έβρο, χαιρετάω τους φρουρούς και νιώθω ανακούφιση. 

Θεοφάνεια στην Κωνσταντινούπολη Β' Μέρος

Την Κυριακή το πρωί ήταν τα Θεοφάνεια! Ξεκινήσαμε για την εκκλησία στο Πατριαρχείο, αφότου βγάλαμε φωτογραφίες ένα τζαμί, που από την πλινθοδομή καταλαβαίνεις αμέσως ότι ήταν μεγάλη βυζαντινή εκκλησία. Ήταν η Αγία Θεοδοσία

Αργότερα, όταν επέστρεψα, αναζήτησα πληροφορίες για το ναό. Σας παραθέτω την ηλεκτρονική διεύθυνση http://en.wikipedia.org/wiki/G%C3%BCl_Mosque. 

Το σημαντικό είναι ότι σύμφωνα με ιστορικές πηγές, στις 28/5/1493 γιόρταζε η Αγία Θεοδοσία και πήγαν πολλοί πιστοί και προσευχήθηκαν στην Αγία για την Πόλη. Από εκεί έφυγε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος για την τελευταία μάχη.

'Αποψη του ναού

Το ιερό του ναού

Το αριστερό κλίτος

Το ξενοδοχείο ήταν πολύ κοντά στο πατριαρχείο και είχαμε την ευκαιρία να περιπλανηθούμε στα ελληνικά σοκάκια. Δυστυχώς, την περιοχή επίτηδες δεν περιφρούρησαν για να εξαναγκάσουν σε διωγμό το ελληνικό στοιχείο. Στα σπίτια διαμένουν πολύ φτωχές οικογένειες και μετανάστες.

Παλιές ελληνικές γειτονιές

Τμήμα του τείχους

Φτάσαμε στο Πατριαρχείο αρκετά νωρίς, η λειτουργία άρχιζε στις 9:00

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο

Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Πατριαρχείο

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Στο δρόμο της επιστροφής, ω τι χαρά, μία ελληνική επιγραφή έξω από μία μικρή εκκλησία.

Επί της παραλιακής οδού, στον Κεράτιο κόλπο, βρίσκεται η εκκλησία
 του Αγίου Νικολάου, με παρεκκλήσι του Αγίου  Χαραλάμπους

Τα εγκαταλελημμένα ελληνικά σπίτια

Πύλη του τείχους

Μετά από τον εκκλησιασμό, είχε φτάσει το μεσημέρι. Πήγαμε πίσω από την αγορά μπαχαρικών σε μία περιοχή με στενά δρομάκια, γεμάτα εμπορικά καταστήματα κι έβρισκες οτιδήποτε! Βρήκαμε ένα εστιατόριο με 5 μικρά τραπεζάκια και καρεκλίτσες,που γονάτιζες για να καθίσεις. Είχε σχάρες με ψητά είτε μπούτια από κοτόπουλο είτε φτερούγες. Στο τραπεζάκι είχε και μωρομάντηλα για καθαρισμό των χεριών!

Μπούτια και φτερούγες κοτόπουλου με λαχανικά και πίτες

 Συνεχίσαμε την βόλτα προς το Σουλταναχμέτ, όπου είναι το κυρίως ιστορικό κέντρο. Η βυζαντινή ιστορία διαδραματίζεται μπροστά μας.

Η είσοδος πρώην παλατιού, νυν πανεπιστημίου!

Συναντήσαμε τη στήλη Τσεμπερλίτας (τσεμπερ= κυκλικός λίτας= λίθος). Τη στήλη αυτή έχτισε ο Κωνσταντίνος, από πορφυρό Αιγυπτιακό μάρμαρο, όταν μετέφερε την πρωτεύουσα από τη Ρώμη στην Πόλη, που την ονόμασε Νέα Ρώμη. Στη βάση υπάρχουν ιερά κειμήλια, όπως ψίχουλα από το θαύμα του Χριστού με τα ψωμιά και τα ψάρια και τμήμα από το ξύλο των σταυρών των ληστών (που σταυρώθηκαν με τον Ιησού). Σας παραθέτω πάλι μία διεύθυνση για περισσότερες πληροφορίες http://en.wikipedia.org/wiki/Column_of_Constantine

Η στήλη του Κωνσταντίνου ή Τσεμπερλίτας

Μετά ακολούθησε μία συγκλονιστική επίσκεψη στο χαμάμ Τσεμπερλίτας. Χαλαρώνεις με το ζεστό νερό, σου κάνουν απολέπιση και σε σαπουνίζουν. Αν μετά κάνεις και oil massage, φεύγεις άλλος άνθρωπος, με φτερά στα πόδια! Παραθέτω διεύθυνση, ότι και να πω είναι λίγο http://www.cemberlitashamami.com/

Έπειτα επειδή μας πήρε η νύχτα, πήγαμε για φαγητό πάλι στην οδό του Πέραν (Istiklal Cad.) και στο δρόμο συναντήσαμε το Πέραν Παλάς, το ξενοδοχείο όπου έμεινε η Αγκάθα Κρίστι κι έγραψε το "Έγκλημα στο Όριαν Εξπρές". Το ξενοδοχείο χτίστηκε για να φιλοξενεί τους επιβάτες του τρένου Όριαν Εξπρές που συνέδεε την Πόλη με το Παρίσι.

Το ξενοδοχείο Πέραν Παλάς

 Κι έτσι τελείωσε και η Κυριακή