Θεοφάνεια στην Κωνσταντινούπολη Γ' Μέρος και τελευταίο

Τη Δευτέρα το πρωί, στις 9, ακούσαμε στις ειδήσεις έντονες προειδοποιήσεις για χιόνι στην Κωνσταντινούπολη. Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος, αλλά ο ήλιος έλαμπε και το κρύο κρύο! Επισκεφθήκαμε δύο μουσεία, που ήταν βυζαντινές εκκλησίες, με εξαιρετικές φωτογραφίες. Ο επισκέπτης δεν έχει εύκολη πρόσβαση, καθώς είναι κοντά στα τείχη του Θεοδοσίου, πάνω σε λόφους, σε πολύ πυκνοκατοικημένες περιοχές. Είναι όμως διαμάντια κι αξίζει να τα επισκεφθείτε. Ας είναι καλά οι χάρτες, μια που το GPS χάνει το σήμα του την κρίσιμη στιγμή. Πρόκειται για την εκκλησία της Παμμακάριστου (νυν μουσείο πρώην Fethiye Cami) και τη Μονή της Χώρας (νυν μουσείο και πρώην Kariye Cami).

Η Παμμακάριστος χρησιμοποιείται ως τζαμί σήμερα και μόνο ένα παρεκκλήσι είναι ανοιχτό. Δεν μας άφησε ο φύλακας να μπούμε στο τζαμί. http://en.wikipedia.org/wiki/Pammakaristos_Church

Το ιερό του παρεκκλησίου

Ο τρούλος

Στο ιερό του ναού ο Παντοκράτορας

Η αντίθεση στο μεγαλείο της. Δίπλα στην εκκλησία το χαμόσπιτο με το
κοτέτσι και στο βάθος ο τρούλος από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή.

Είχε πάει 10 η ώρα όταν ξεκινήσαμε για τη Μονή της Χώρας και είχε αρχίσει το χιονόνερο.

Τμήμα των βυζαντινών τειχών

Όταν φτάσαμε (σε μισή ώρα) ήδη χιόνιζε πολύ! 

Στο βάθος είναι η Μονή της Χώρας

Μονή της Χώρας: πρόκειται για μοναστήρι που βρισκόταν αρχικά έξω από τα τείχη, στην εξοχή (εξοχή= χώρα). Αργότερα επεκτάθηκαν τα τείχη και η μονή τώρα είναι εντός των τειχών. Οι τοιχογραφίες και τα μωσαικά της εκκλησίας είναι καταπληκτικά. Υπάρχουν δύο παρεκκλήσια με σχεδόν αναλλοίωτες αγιογραφίες (με θέμα τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας) και ο κυρίως ναός έχει μόνο ένα μωσαικό με την Κοίμηση της Θεοτόκου. 

http://en.wikipedia.org/wiki/Chora_Church

Φεύγοντας από την Πόλη, περάσαμε από την Πύλη της Αδριανούπολης, μία από τις πύλες του τείχους του Θεοδοσίου.

Η ώρα ήταν 12 και ήδη το χιόνι ήταν πάρα πολύ! Δεν το πιστεύαμε ότι σε μόλις τρεις ώρες, η λιακάδα έδωσε τη θέση της στο χιόνι!

Μετά από μία ώρα οδήγησης, ξεφύγαμε από τον καιρό ( ο οποίος βέβαια μας ακολουθούσε) και το τοπίο καθάρισε.

Φτάσαμε στα σύνορα και στην Ελλάδα το χιόνι ήρθε την επόμενη ημέρα το πρωί. 

Είναι η τρίτη φορά που επισκέπτομαι την Πόλη και νιώθω οικειότητα. Υπάρχει διαφορά κουλτούρας, αν πας σε λαικη γειτονιά. Στο εστιατόριο με τα κοτόπουλα με ρώτησε ο σερβιτόρος τι θέλω να πιω και είπα μπύρα. Μου απάντησε ότι δεν έχουν μπύρα, παρά μόνο αναψυκτικά, αριάνι και νερό. Εκείνη την ώρα μία κυρία με κοίταξε εντυπωσιασμένη που ζήτησα μπύρα (με ύφος τύπου: κοίτα τη θεριακλού). Σε άλλη περιοχή της Πόλης θα ήταν απολύτως φυσιολογικό.Αν ζητούσα ρακί, όμως, δεν θα πείραζε, γιατί θεωρείται παραδοσιακό.

Γενικά, λατρεύω την Πόλη για την πολυσυλλεκτικότητά της. Μου αρέσει που οι Τούρκοι την ώρα της προσευχής κλείνουν τα καταστήματα, διώχνουν τους πελάτες και τρέχουν στο τζαμί. Μου αρέσουν τα χρώματα, η γλώσσα (αν και στην Istiklal όλο ελληνικά ακούς), το παζάρι (παζαρεύεις ακόμα και την τιμή της ταβέρνας, την είσοδο στο κλαμπ), ακόμα κι ο Ιμάμης στην προσευχή στις 6 το πρωί. Οι διαφορές παρά τη γοητεία τους, με κάνουν λίγο επιφυλακτική. Κακά τα ψέματα, τα πάτρια εδάφη είναι αλλιώς. Γι' αυτό κάθε φορά που επιστρέφω, περνάω τον Έβρο, χαιρετάω τους φρουρούς και νιώθω ανακούφιση. 

Θεοφάνεια στην Κωνσταντινούπολη Β' Μέρος

Την Κυριακή το πρωί ήταν τα Θεοφάνεια! Ξεκινήσαμε για την εκκλησία στο Πατριαρχείο, αφότου βγάλαμε φωτογραφίες ένα τζαμί, που από την πλινθοδομή καταλαβαίνεις αμέσως ότι ήταν μεγάλη βυζαντινή εκκλησία. Ήταν η Αγία Θεοδοσία

Αργότερα, όταν επέστρεψα, αναζήτησα πληροφορίες για το ναό. Σας παραθέτω την ηλεκτρονική διεύθυνση http://en.wikipedia.org/wiki/G%C3%BCl_Mosque. 

Το σημαντικό είναι ότι σύμφωνα με ιστορικές πηγές, στις 28/5/1493 γιόρταζε η Αγία Θεοδοσία και πήγαν πολλοί πιστοί και προσευχήθηκαν στην Αγία για την Πόλη. Από εκεί έφυγε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος για την τελευταία μάχη.

'Αποψη του ναού

Το ιερό του ναού

Το αριστερό κλίτος

Το ξενοδοχείο ήταν πολύ κοντά στο πατριαρχείο και είχαμε την ευκαιρία να περιπλανηθούμε στα ελληνικά σοκάκια. Δυστυχώς, την περιοχή επίτηδες δεν περιφρούρησαν για να εξαναγκάσουν σε διωγμό το ελληνικό στοιχείο. Στα σπίτια διαμένουν πολύ φτωχές οικογένειες και μετανάστες.

Παλιές ελληνικές γειτονιές

Τμήμα του τείχους

Φτάσαμε στο Πατριαρχείο αρκετά νωρίς, η λειτουργία άρχιζε στις 9:00

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο

Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Πατριαρχείο

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Στο δρόμο της επιστροφής, ω τι χαρά, μία ελληνική επιγραφή έξω από μία μικρή εκκλησία.

Επί της παραλιακής οδού, στον Κεράτιο κόλπο, βρίσκεται η εκκλησία
 του Αγίου Νικολάου, με παρεκκλήσι του Αγίου  Χαραλάμπους

Τα εγκαταλελημμένα ελληνικά σπίτια

Πύλη του τείχους

Μετά από τον εκκλησιασμό, είχε φτάσει το μεσημέρι. Πήγαμε πίσω από την αγορά μπαχαρικών σε μία περιοχή με στενά δρομάκια, γεμάτα εμπορικά καταστήματα κι έβρισκες οτιδήποτε! Βρήκαμε ένα εστιατόριο με 5 μικρά τραπεζάκια και καρεκλίτσες,που γονάτιζες για να καθίσεις. Είχε σχάρες με ψητά είτε μπούτια από κοτόπουλο είτε φτερούγες. Στο τραπεζάκι είχε και μωρομάντηλα για καθαρισμό των χεριών!

Μπούτια και φτερούγες κοτόπουλου με λαχανικά και πίτες

 Συνεχίσαμε την βόλτα προς το Σουλταναχμέτ, όπου είναι το κυρίως ιστορικό κέντρο. Η βυζαντινή ιστορία διαδραματίζεται μπροστά μας.

Η είσοδος πρώην παλατιού, νυν πανεπιστημίου!

Συναντήσαμε τη στήλη Τσεμπερλίτας (τσεμπερ= κυκλικός λίτας= λίθος). Τη στήλη αυτή έχτισε ο Κωνσταντίνος, από πορφυρό Αιγυπτιακό μάρμαρο, όταν μετέφερε την πρωτεύουσα από τη Ρώμη στην Πόλη, που την ονόμασε Νέα Ρώμη. Στη βάση υπάρχουν ιερά κειμήλια, όπως ψίχουλα από το θαύμα του Χριστού με τα ψωμιά και τα ψάρια και τμήμα από το ξύλο των σταυρών των ληστών (που σταυρώθηκαν με τον Ιησού). Σας παραθέτω πάλι μία διεύθυνση για περισσότερες πληροφορίες http://en.wikipedia.org/wiki/Column_of_Constantine

Η στήλη του Κωνσταντίνου ή Τσεμπερλίτας

Μετά ακολούθησε μία συγκλονιστική επίσκεψη στο χαμάμ Τσεμπερλίτας. Χαλαρώνεις με το ζεστό νερό, σου κάνουν απολέπιση και σε σαπουνίζουν. Αν μετά κάνεις και oil massage, φεύγεις άλλος άνθρωπος, με φτερά στα πόδια! Παραθέτω διεύθυνση, ότι και να πω είναι λίγο http://www.cemberlitashamami.com/

Έπειτα επειδή μας πήρε η νύχτα, πήγαμε για φαγητό πάλι στην οδό του Πέραν (Istiklal Cad.) και στο δρόμο συναντήσαμε το Πέραν Παλάς, το ξενοδοχείο όπου έμεινε η Αγκάθα Κρίστι κι έγραψε το "Έγκλημα στο Όριαν Εξπρές". Το ξενοδοχείο χτίστηκε για να φιλοξενεί τους επιβάτες του τρένου Όριαν Εξπρές που συνέδεε την Πόλη με το Παρίσι.

Το ξενοδοχείο Πέραν Παλάς

 Κι έτσι τελείωσε και η Κυριακή

Θεοφάνεια στην Κωνσταντινούπολη Ά Μέρος

Αποφασίσαμε φέτος να παραστούμε στον εορτασμό των Θεοφανείων στην Κωνσταντινούπολη. Ξεκινήσαμε το Σάββατο το πρωί από το νησί, αφήσαμε τη Λούνα σε χώρο φιλοξενείας κατοικιδίων και περίπου στις 9 ξεκινήσαμε από τη Χρυσούπολη. Κάναμε μία μικρή στάση στο δρόμο για 10 λεπτά και στη μιάμιση ήμασταν στην Πόλη!

Εγκαταλελειμμένη καντίνα έξω από τη Συλήβρια.
 Δεν είναι σε τροχόσπιτο. αλλά σε  νταλίκα με συρόμενο!

Δεν πήγαμε στο ξενοδοχείο κατευθείαν, αλλά επισκεφθήκαμε μία έκτακτη έκθεση έργων του Μονέ, που φιλοξενούνταν στο μουσείο Σαπαντζί στην περιοχή Εμιργκάν.

Περιοχή Εμιργκάν

Η περιοχή είναι παραθαλάσσια, στο Βόσπορο, και είναι γεμάτη επαύλεις. Μάλιστα το μουσείο ήταν έπαυλη ιδιοκτησίας της οικογένειας Σαπαντζί.

Η αφίσα της έκθεσης

http://muze.sabanciuniv.edu/page/history

Το μουσείο ήταν ψηλά στο Βόσπορο και για να πάμε στο ξενοδοχείο κατεβήκαμε κατά μήκος την ευρωπαϊκή παραθαλάσσια πλευρά της Πόλης. Είναι η ριβιέρα της Πόλης, με εμφανέστατα ακριβά σπίτια και πολυτελή τρόπο ζωής. Η ώρα ήταν μεσημεριανή και ο ήλιος ήταν ακριβώς εκεί που πηγαίναμε, γι' αυτό οι φωτογραφίες δεν είναι πολύ καθαρές (και δεν έχω πρόγραμμα επεξεργασίας αυτών).
 Περάσαμε δίπλα από τον Πύργο της Ρούμελης, ένα πανέμορφο κάστρο. Κατασκευάστηκε από τον Μωάμεθ τον Πορθητή, κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Στην απέναντι πλευρά του Βοσπόρου έκτισε και το κάστρο της Ανατολής. Με αυτόν τον τρόπο ανέκοψε τον ανεφοδιασμό της Πόλης. Δεν είναι ευχάριστη πτυχή της ιστορίας, αλλά είναι πραγματικό γεγονός.

Ο Πυργος της Ρούμελης.

Γνωρίζετε ότι, για να αποφεύγονται τα ατυχήματα, ο διάπλους των στενών του Βοσπόρου γίνεται είτε προς τη μία κατεύθυνση είτε προς την άλλη; Ποτέ ταυτόχρονα πάνω κάτω.

Και κάτω από τις δύο γέφυρες του Βοσπόρου.

Περνώντας τις γέφυρες πλησιάσαμε στο κέντρο της Πόλης. Σε μία βιτρίνα είχε ένα πίνακα ζωγραφικής με την Αγία Σοφία. Στο κάτω μέρος είναι το αυτοκίνητό μας! Δεν είναι φοβερή φωτογραφία;

Αριστερά μας είναι το παλάτι Ciragan που σήμερα είναι πολυτελές ξενοδοχείο και δεξιά μας ένα μεγάλο πάρκο. Η γέφυρα που βλέπετε επέτρεπε την άμεση πρόσβαση στο Σουλτάνο, για να πάει στο κυνήγι!

Η οδήγηση στην Τουρκία δεν μας εκπλήσει.... είναι όπως στο κέντρο της Αθήνας. Μην πω για την Ταλιμπάν του Κορωπίου...

Το προπορευόμενο όχημα σταμάτησε στη μέση των δύο λωρίδων, ε και οι διπλανοί τι να έκαναν αφού χωρούσαν!

Πλησιάζοντας όλο και περισσότερο στο κέντρο, βλέπουμε τα απομεινάρια του ελληνικού στοιχείου. Στο ιστορικό κέντρο, που ουσιαστικά είναι μία μεγάλη περιοχή στις όχθες του Κεράτιου κόλπου, ζούσαν πολλές διαφορετικές κοινότητες. Έλληνες, Τούρκοι, Αρμένιοι, Εβραίοι δραστηριοποιούνταν έντονα στην περιοχή.

Αρμένικη εκκλησία

Το ξενοδοχείο μας ήταν στο Φανάρι, στον Κεράτιο Κόλπο.

Ο Κεράτιος κόλπος και στο βάθος ο πύργος του Γαλατά

Η θέα από το ξενοδοχείο το βράδυ.

Αριστερά είναι ο πύργος του Γαλατά, στη μέση είναι η γέφυρα του
Γαλατά και πίσω της το Τοπ Καπί και δεξιά μάλλον το Γενί τζαμί.

Αφότου ξεκουραστήκαμε, πήγαμε μία βόλτα στην οδό του Πέραν (σημερινή ονομασία Istiklal Cad. Οδός Ανεξαρτησίας), που βρίσκεται κάτω από την πλατεία Ταξίμ. Πρόκειται για ένα εμπορικό πεζόδρομο, γεμάτο με εστιατόρια καφετέριες και κόσμο να πηγαινοέρχεται 24/7. Το δρόμο διασχίζει παραδοσιακό τραμ, που τώρα μας επιφύλασσε ευχάριστη έκπληξη: στο τελευταίο βαγόνι μία μπάντα έπαιζε μουσική!

Στα παρακείμενα στενά που επίσης είναι γεμάτα με μπαρ και καφετέριες εκτεινόταν οι ελληνικές αστικές γειτονιές.